Onder 7.2. Rechtbank Noord-Nederland 30 september 2020

Wat betreft de toekenning van immateriële schadevergoeding is de rechtbank van oordeel dat deze zaak en de zaak met nummer 20/2760 in hoofdzaak betrekking hebben op hetzelfde onderwerp, zodat zij samenhangen. Dit brengt mee dat bij het bepalen van de mate van overschrijding van de redelijke termijn dient te worden gerekend vanaf het tijdstip waarop één van deze eisers voor het eerst een rechtsmiddel heeft aangewend. In dit geval is dat op hetzelfde tijdstip, omdat eisers één bezwaarschrift hebben ingediend dat door verweerder op 18 april 2018 is ontvangen. Sindsdien zijn er (afgerond) 29,5 maanden verstreken. Uitgaande van dit tijdsverloop is de redelijke termijn voor geschilbeslechting van twee jaar met (afgerond) 5,5 maanden overschreden. In beginsel leidt dat tot een immateriële schadevergoeding van € 500 (1 maal een half jaar à € 500). In dit geval heeft de omstandigheid dat eiser samen een procedure heeft gevoerd met zijn echtgenote, waarin de rechtsbijstand is verleend door dezelfde rechtsbijstandverlener, hun zoon, en hun zaken gezamenlijk zijn behandeld, naar het oordeel van de rechtbank echter een matigende invloed op de spanning, het ongemak en de onzekerheid die zij hebben ondervonden door deze te lang durende procedures. De rechtbank ziet daarom aanleiding om de toe te kennen schadevergoeding te matigen, in die zin dat zij voormeld bedrag van € 500 aan eiser en zijn echtgenote zal toekennen, te weten aan ieder van hen de helft. Daarbij blijft voorop staan dat iedere belanghebbende een zelfstandig recht op schadevergoeding heeft (zie Hoge Raad 30 januari 2015, ECLI:NL:HR:2015:147).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/db6b22df91c8f607460c4282f49441ad9864d1eb9921d9cd5cb019fffa7450e9 | shasum -a 256