Onder 3.4 Rechtbank Noord-Nederland 9 maart 2022

Zoals verweerder correct stelt is bij de totstandkoming van artikel 2, vijfde lid, van de TwG gedacht aan het geval waarbij sprake is van een combinatie van (zeer) ernstige schade en een buitengewoon procesverloop. De rechtbank is van oordeel dat eiser onvoldoende heeft aangetoond dat er sprake is van een buitengewoon procesverloop. Dat de werkwijze van de NAM destijds anders was en dat het bewijsvermoeden niet werd toegepast is op zichzelf onvoldoende. Alle dossiers die op dat moment zijn behandeld werden immers op die manier afgedaan. Dat er geen mogelijkheid voor een contra-expertise werd aangeboden maakt ook niet dat er sprake is van een bijzonder procesverloop. Dit werd destijds in geen van de gevallen gedaan. Daarbij stond het eiser vrij om naar de Technische commissie bodembeweging of naar de civiele rechter te gaan. De rechtsbescherming van eiser is dus niet ingeperkt door de gehanteerde werkwijze. Daarbij heeft de wetgever er bewust voor gekozen om verweerder - als hoofdregel - geen bevoegdheid te geven te beslissen over de vóór 31 maart 2017 gemelde schade. Voorts is naar het oordeel van de rechtbank ook van zeer ernstige schade niet gebleken. Eiser heeft onvoldoende aangetoond dat er sprake zou zijn van een bijzonder procesverloop in combinatie met (zeer) ernstige schade. Dit betekent dat het besluit van verweerder voor zover dit betrekking heeft op het niet in behandeling nemen van de eerder beoordeelde schades 1 t/m 4, 6 t/m 9 en 14 in stand kan blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8dc18521ca7364914ed345b48fd9a0d05e802a31edfd5bbd31c4b8e448e69d8c | shasum -a 256