Onder 3.14. Rechtbank Oost-Brabant 13 juli 2015

Anderzijds blijkt uit de toelichting dat het Verbond wil voorkomen dat zij door bewijsproblemen ten aanzien van die ‘criminele intentie’ toch schade zou moeten dekken in gevallen waarin zij dat ongewenst vindt. Daarbij heeft zij naar de rechtbank begrijpt uit het rapport van de Studiecommissie Opzet, zoals hiervoor geciteerd, nog steeds het oog op ‘extreme gevallen’ (“en daarvoor moet de clausule toch gereserveerd blijven”). Uit de toelichting van het Verbond begrijpt de rechtbank dat het oordeel van de strafrechter niet altijd maatgevend wordt gevonden. Vrijspraak (al dan niet wegens vormfouten), ontslag van rechtsvervolging of sepot brengen mee dat er geen strafrechtelijke veroordeling volgt, maar dat betekent niet dat geen beroep op de opzetclausule mogelijk is, aldus de toelichting. Een en ander brengt met zich dat andersom niet iedere strafrechtelijke veroordeling voor een opzettelijk handelen beroep op de opzetclausule rechtvaardigt (“…bedoeld wordt een aantal, maar zeker niet alle, strafrechtelijke delicten civielrechtelijk buiten de dekking van de aansprakelijkheidsverzekering te brengen”). Het gaat bij de toepassing van de opzetclausule immers om de civielrechtelijke uitleg in het civielrechtelijk kader waarbij het strafvonnis niet doorslaggevend is (zie wederom de noot onder rechtbank Rotterdam, 26 juni 2013). Het strafrechtelijk begrip ‘opzet’ neemt immers de gemiddeld normale mens tot uitgangspunt, terwijl het civiele recht een veel subjectievere invalshoek hanteert die noopt tot een grotere mate van terughoudendheid in het aanvaarden van opzet (zie ECLI:NL:GHARL:2013:9641, Hof Arnhem-Leeuwarden 17 december 2013).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cd18fc09438811cbe578995f7270ca5f6a3bde33e4dceb5c9d4cee4618794e61 | shasum -a 256