Onder 11.3 Rechtbank Oost-Brabant 21 november 2016

Volgens de psycholoog Oudejans is verdachte op dit moment lijdende aan een gebrekkige ontwikkeling van zijn geestvermogens in de vorm van een milde persoonlijkheidsstoornis (niet anders omschreven) met narcistisch-afhankelijke, borderline en antisociale trekken. Tevens is er sprake van middelenproblematiek die echter zo langdurig in volledige remissie is (ondanks beperkt toezicht), dat niet (meer) wordt voldaan aan de criteria van een ziekelijke stoornis. Er zijn daarbij geen aanwijzingen voor een posttraumatische stressstoornis (PTSS), noch voor een depressieve stoornis. Met betrekking tot de vraag of verdachte ten tijde van het ten laste gelegde in 1995 leed aan een psychische stoornis heeft de psycholoog overwogen dat, gegeven de beschikbare informatie over het functioneren van verdachte in die periode, in samenhang met het beschikbare pro justitia-rapport en de behandelverslagen, aannemelijk is dat er toen bij verdachte sprake was van een persoonlijkheidsstoornis en middelenproblematiek, ook omdat er in die periode nog geen sprake was van enige vorm van behandeling. Hier staat echter tegenover dat het niet mogelijk is om een gedragskundige reconstructie te maken die in staat is om op een verantwoorde wijze de aard en ernst van de toen aanwezige persoonlijkheidsproblematiek en middelenproblematiek te beoordelen. Gelet hierop en mede gezien de ontkenning van verdachte en de onmogelijkheid om zicht te krijgen op de motieven van verdachte en overwegingen rondom het ten laste gelegde, is het voor de psycholoog niet mogelijk gebleken om de eventuele doorwerking van de toen aanwezige problematiek in het ten laste gelegde te beoordelen. De psycholoog heeft zich om die reden onthouden van een conclusie met betrekking tot de toerekeningsvatbaarheid van verdachte.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fac3d2256589125945a85b1496d5f65efd5d6d0a67aeddc704128da5235a8e5b | shasum -a 256