Alinea 40 Rechtbank Overijssel 14 januari 2014

Daar komt nog bij dat het uit de aard van de wijze van totstandkoming van de elektronische overeenkomst niet eenvoudig is voor de dienstverlener om te bewijzen dat zij juist met deze of gene klant zaken heeft gedaan. In het kader van het verkrijgen van zoveel mogelijk zekerheid omtrent de identiteit van partijen heeft de wetgever een procedurele waarborg ingebouwd en bepaald in artikel 6:227c, tweede lid BW dat de dienstverlener de ontvangst van de aanvaardingsverklaring moet bevestigen aan de wederpartij. Voorgeschreven is dat deze bevestiging langs elektronische weg moet geschieden. Het ligt voor de hand om dat dan via het e-mailadres van de wederpartij te doen. In dit geval heeft NLE gekozen voor de ontvangstbevestiging per gewone post en niet voor een ontvangstbevestiging naar het e-mailadres van [gedaagde]. Aan die keuze kleeft het risico dat de ontvangstbevestiging de geadresseerde niet bereikt, bij voorbeeld als gevolg van een omstandigheid als door [gedaagde] beschreven. Bevestiging langs elektronische weg aan het bij aanmelding opgegeven e-mailadres […]had niet het risico in zich dat de bevestiging haar niet bereikte, omdat aangenomen wordt (en moet worden) dat een e-mailbericht dat in het Postvak In van de geadresseerde belandt, de geadresseerde heeft bereikt. Uit de verdere details van deze zaak blijkt deze aanname ook terecht: [gedaagde] heeft in 2012 op geen van de aan de [adres] te [plaats 2] per post gezonden brieven gereageerd, terwijl zij op de eerste aan haar gerichte e-mail (4 februari 2013) wel reageert. Naar het oordeel van de kantonrechter draagt NLE de gevolgen van haar keuze om de bevestiging niet -zoals voorgeschreven- langs elektronische weg te verzenden maar per gewone post.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/398482dd214704388f9b24bc4d4fe355a2281b17faa7bb50893023dedac7cb13 | shasum -a 256