Onder 4.4.3. Rechtbank Overijssel 28 januari 2016

De kantonrechter volgt het betoog niet dat geen sprake is van een zorgovereenkomst. Een andere contractuele relatie tussen Iriszorg en [W] is immers niet aan te wijzen. Dat de begeleiding van Iriszorg steunt op een zorgovereenkomst volgt voldoende uit de huurovereenkomst waarin verwezen wordt naar de zorgovereenkomst, alsmede uit de begeleiding die [W] heeft ontvangen van de ambulante begeleiders van Iriszorg. Partijen hebben er aldus naar gehandeld dat sprake was van een zorgovereenkomst, zodat in het midden kan blijven wat de gevolgen zijn van het feit dat deze niet is ondertekend door beide partijen. Bovendien, zo de zorgovereenkomst al zou leiden aan een nietigheid, dan nog valt uit de afwezigheid van een dergelijke overeenkomst niet te construeren dat [W] dan slechts een reguliere huurovereenkomst heeft. Dat is immers uitdrukkelijk tegen de bedoeling van partijen, zo blijkt uit de aanhef en de (aanvullende) voorwaarden bij de huurovereenkomst. Iriszorg is geen reguliere verhuurder van woonruimte. Zij stelde de woning aan [W] ter beschikking in haar hoedanigheid van hulpverleningsinstantie. Daarmee was [W] genoegzaam bekend. De conclusie is dat in een bodemprocedure valt te verwachten dat de rechter oordeelt dat als de zorgovereenkomst eindigt, dit tevens het einde van de daarmee verbonden huurovereenkomst met zich brengt. Door de beëindiging van de zorgovereenkomst mist [W] ook de bescherming die geboden wordt door de wettelijke, beschermende huurbepalingen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4a9e615d163e129afb4aed22c0c20620ee15fe56a6a9728ac71da4c11c1d8d4c | shasum -a 256