Onder 4 Rechtbank Overijssel 19 februari 2020

De veroordeelde is bij vonnis van de politierechter in deze rechtbank van 15 september 2016 veroordeeld tot onder meer een taakstraf van 180 uren. Daarbij is bepaald dat, voor het geval de veroordeelde de taakstraf niet naar behoren verricht, vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 90 dagen. Ook is bepaald dat de tijd die de veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de taakstraf in mindering wordt gebracht. Tegen dit vonnis heeft de veroordeelde zoals hiervoor reeds is vermeld, hoger beroep ingesteld bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwaarden. Gelet op de intrekking van het hoger beroep door veroordeelde op 29 mei 2017 is het vonnis op 29 mei 2017 onherroepelijk geworden en vanaf die datum gaat de termijn van een jaar, zoals bedoeld in artikel 22c, derde lid jo. 22i van het Wetboek van Strafrecht (oud) in. De taakstraf in casu had dus vóór 29 mei 2018 moeten worden verricht. Deze termijn kan, met inachtneming van artikel 22c, vierde lid van het Wetboek van Strafrecht (oud) door de officier van justitie worden verlengd. Op 5 mei 2018 heeft de officier van justitie – ten onrechte – beslist dat de termijn was verstreken om tot verlenging van de omzetting van de taakstraf over te gaan. Vervolgens is uit het onderzoek ter terechtzitting en de eindrapportage van de reclassering van 23 januari 2019 gebleken dat de veroordeelde een gedeelte van 73 uren niet heeft verricht. Gelet hierop heeft de officier van justitie deze uren op 2 mei 2019 ten onrechte omgezet in vervangende hechtenis waardoor veroordeelde sinds 11 februari 2020 vastzit. Deze omzetting van taakstraf in vervangende hechtenis had niet mogen plaatsvinden nu de termijn voor het nemen van die beslissing ruimschoots was verstreken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3f2d95ea8041ff26531f2530279f9f1a66ebdd7e7c113ca001b1d584e890af86 | shasum -a 256