Onder 2.3 Rechtbank Rotterdam 30 augustus 2012

De rechtbank constateert dat eiseres zich feitelijk op het standpunt stelt dat op 23 oktober 2009 al sprake was van een ‘criminal charge’. Van een ‘criminal charge’ kan (eerst) worden gesproken vanaf het moment waarop ten aanzien van de betrokkene een handeling is verricht waaraan deze in redelijkheid de verwachting kan ontlenen dat hem een bestuurlijke boete zal worden opgelegd, dan wel - in voorkomend geval - dat jegens hem strafvervolging zal worden ingesteld. In het geval van eiseres was naar het oordeel van de rechtbank op 23 oktober 2009 nog geen sprake van een zodanige handeling. Bij brieven van 23 oktober 2009 en 12 november 2009 heeft verweerder van eiseres gegevens gevorderd in het kader van haar toezichthoudende taak inzake de naleving van de telemarketingregels. Verweerder had op dat moment dan ook geen cautie hoeven te geven. Bovendien was in het onderhavige geval sprake van het vorderen van stukken die los van (de wil van) de betrokkene kunnen worden verkregen. In rechtsoverweging 69 van het arrest van 17 december 1996 (zaak Saunders) heeft het Europese Hof voor de Rechten van de mens (EHRM) overwogen dat het zwijgrecht in een punitieve procedure zich niet uitstrekt tot bewijsmateriaal dat bestaat onafhankelijk van de wil van de beschuldigde. In genoemde uitspraak van 2 februari 2010 heeft het CBb - kort gezegd - overwogen dat de cautie wel ziet op schriftelijke vragen die gelijk kunnen worden gesteld met mondelinge vragen. Van een dergelijke situatie is hier naar het oordeel van de rechtbank geen sprake nu het gaat om vordering van schriftelijke stukken. Voor zover eiseres zich op het standpunt heeft gesteld dat de vergaarde informatie niet voor het bewijs van de overtredingen mag worden gebruikt kan dat betoog dan ook niet slagen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/413f8adef9171ac7f91a34646e93e45389b2dfcfbf912417659d9c4bbdb55a27 | shasum -a 256