Alinea 95 Rechtbank Rotterdam 11 juli 2012

Voor de samenloop tussen een vordering op basis van art. 6:162 BW en een vordering op basis van artt. 8:1001/1002 BW is de beslissing van de Hoge Raad in het Zwartemeer-arrest doorslaggevend. De redenering van de Hoge Raad in dat arrest laat geen twijfel bestaan over de exclusiviteit van de -mede op verdragsrecht gebaseerde- aanvaringsverjaringsregeling bij zodanige samenloop. De casus die toen voorlag vertoont veel overeenkomsten met de huidige; in het bijzonder was ook daar één van de verwijten dat het schip tevoren onvoldoende onderzoek naar de ligging van de kabel had gedaan. Verschillen van zodanig gewicht dat zij ertoe zouden moeten leiden dat de daar stellig en principieel genomen en gemotiveerde beslissing hier niet zou gelden ziet de rechtbank in de argumenten van KPN niet. Met name is een dergelijk argument niet dat degene die toen werd aangesproken degene was, die het schip bestuurde en de werkzaamheden verrichtte (dus de positie innam die VOF Manta in deze zaak inneemt). Ook in dit geval is het immers de schadevaring die de oorzaak van de schade is en de verwijten die KPN [gedaagde] maakt zijn buiten de context van die aanvaring niet te duiden als onrechtmatig en hebben de schade niet zelfstandig veroorzaakt. De cumulatie, die, uit het oogpunt van de toepasselijke verjaringsregels, in het Zwartemeerarrest ontoelaatbaar werd geacht is dat dus ook hier. De bij pleidooi geciteerde uitspraak van de rechtbank Haarlem doet daaraan niet af, waarbij de rechtbank erop wijst dat in die zaak kennelijk vast stond dat de verjaring tijdig was gestuit, zodat de verjaringsproblematiek daarin niet de rol speelde die zij in deze zaak speelt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1edf4bd20993adbde1ea5ce061f80c790ab13fb7ce30b5ec1e7b204877b12498 | shasum -a 256