Onder 4.10. Rechtbank Rotterdam 25 januari 2017

Met betrekking tot het verweer van Hertel dat haar geen verwijt kan worden gemaakt ten aanzien van [persoon 1] , nu zij in betreffende periode niet bekend mocht worden verondersteld met het gezondheidsrisico dat zij voor [persoon 1] in het leven schiep, overweegt de rechtbank het volgende. Uit het arrest van de Hoge Raad van 17 december 2004, ECLI:NL:HR:2004:AR3290 en NJ 2006, 147 (Hertel/Van der Lugt) volgt dat bij de beantwoording van de vraag of Hertel onrechtmatig heeft gehandeld jegens [persoon 1] , de maatschappelijke opvattingen ten tijde van de aan Hertel – niet zijnde werkgever van [persoon 1] – verweten gedragingen of nalatigheden beslissend zijn. Daarbij geldt vanaf het moment waarop binnen de maatschappelijke kring waartoe Hertel behoort, bekend moet worden geacht dat aan het werken met asbest gevaren voor de gezondheid zijn verbonden, een verhoogde zorgvuldigheidsnorm met het oog op de belangen van diegenen die zich bevinden in de directe nabijheid van een plaats waar met asbest wordt gewerkt. In het laatste deel van de periode dat [persoon 1] bij NDSM werkzaam was (2 december 1963 tot en met 31 december 1969) was in ieder geval bekend dat blootstelling aan asbestvezels een gevaar voor de gezondheid opleverde. De rechtbank is van oordeel dat gelet op deze omstandigheden van Hertel, als asbestverwerkend bedrijf, verwacht mocht worden dat zij, in ieder geval vanaf 1967, dus aan het eind van de periode dat [persoon 1] bij NDSM werkte, passende veiligheidsmaatregelen zou treffen ter bescherming van derden die zich in de buurt van de door haar uitgevoerde werkzaamheden bevonden. Het beroep van Hertel op de onbekendheid met het gevaar slaagt dan ook in zoverre niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1ea035ab7cab674cd9b44236c28c4447a0af6ec32affada993a89f02f6770b33 | shasum -a 256