Onder 4.9. Rechtbank Rotterdam 4 december 2019

Op grond van artikel 23 lid 5 Wet Bpf kan de bestuurder worden aangesproken tot betaling, indien het lichaam met de betaling van de bijdragen in gebreke is. De vordering van het Pensioenfonds op [naam gedaagde 1] , als bestuurder van [naam bedrijf] , is daarom vanaf dat moment opeisbaar. De aan [naam bedrijf] geadresseerde premienota’s ter zake waarvan het Pensioenfonds in dit geding betaling vordert, dateren van de periode van 13 februari 2014 tot en met 12 december 2015. Niet in geschil is dat deze premienota’s opeisbaar zijn geworden na het verstrijken van de in het Uitvoeringsreglement genoemde betalingstermijn van veertien dagen. Dit betekent dat de oudste onbetaald gebleven premienota op 27 februari 2014 opeisbaar is geworden. Niet in geschil is dat [naam bedrijf] in gebreke is gebleven met betaling daarvan. Vanaf dat moment is ook de vordering op [naam gedaagde 1] opeisbaar geworden en is de verjaringstermijn van artikel 3:308 BW aangevangen. Toen het Pensioenfonds [naam gedaagde 1] op 2 oktober 2018 aanschreef, was van een voltooide verjaringstermijn van vijf jaar dus geen sprake. Dat de premienota’s betrekking hebben op premieberekeningen over een voorafgaande periode, zoals [naam gedaagde 1] heeft aangevoerd, kan het voorgaande niet anders maken. Daarmee blijft onverlet dat de oudste door het Pensioenfonds gevorderde premienota eerst op 27 februari 2014 opeisbaar was. Het verjaringsverweer van [naam gedaagde 1] kan dan ook niet slagen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6df6c8e5b965ba0b2f8853f856069a57066dc4630c6c6c0ee46c8daa1de4c487 | shasum -a 256