Onder 5.3. Rechtbank Rotterdam 21 februari 2020

Ten aanzien van de verklaringen die werknemers van [eiseres] tijdens de gesprekken op 30 augustus 2016 hebben afgelegd in het bijzijn van een bestuurder van [eiseres] ziet de rechtbank geen grond voor een ander oordeel, met dien verstande dat uit de verslagen van deze gesprekken wel duidelijk moet blijken wat deze werknemers en bestuurders van [eiseres] ieder voor zich hebben verklaard, juist nu uitsluitend aan de bestuurders van [eiseres] het zwijgrecht toekomt. Met [eiseres] is de rechtbank van oordeel dat die duidelijkheid ontbreekt in de door haar genoemde passage van het verslag waar de werknemer en de bestuurder gezamenlijk een verklaring afleggen. Deze passage (“ [naam 3] en (…) geven aan dat zij zich niet precies kunnen herinneren…omdat de dossiers in beslag waren genomen”, geciteerd op bladzijden 20 en 21 van het boetebesluit) moet dan ook van het bewijs worden uitgesloten. Dat alle betrokkenen de verslagen hebben kunnen inzien en aanpassen, leidt niet tot een ander oordeel, ook niet nu [naam 3] zelf deze aangepaste verslagen heeft teruggestuurd aan de AFM en in voormelde passage wijzigingen zijn aangebracht zonder dat daarbij door [naam 3] is meegedeeld dat hij deze verklaring niet heeft afgelegd. De rechtbank acht niet onaannemelijk dat, zoals [eiseres] ter zitting heeft verklaard, voor de reactie op de verslagen alleen is gekeken naar de inhoud van de verklaringen en niet zo zeer naar door wie deze verklaringen nu precies zijn afgelegd. Aannemelijk is dat het belang daarvan op dat moment nog niet door [eiseres] werd onderkend.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/33e032ca541cb84eb6d85d4745c9520e8e505f2e56607bd6b6445ea698cfcd93 | shasum -a 256