Onder 8.3. Rechtbank Rotterdam 21 februari 2020

Zoals volgt uit wat in 4.3 is overwogen, betekent het enkele feit dat [eiseres] met haar beleid voldeed aan artikel 32, eerste en tweede lid, van het Bta, anders dan zij meent, niet dat de inrichting van haar bedrijfsvoering voldeed aan artikel 21, eerste lid, van de Wta. Het hebben van een beleid als bedoeld in deze artikelleden is onvoldoende; het beleid zal ook door de vormgeving en uitvoering daarvan door de accountantsorganisatie daadwerkelijk de beheerste en integere uitoefening van het bedrijf moeten waarborgen, zoals is vereist in artikel 21, eerste lid, van de Wta. Dit laatste was volgens de AFM gezien de vele door haar vastgestelde tekortkomingen in de vormgeving en uitvoering van het beleid van [eiseres] niet het geval. De rechtbank ziet geen grond voor het oordeel dat de AFM op grond van deze niet of nauwelijks door [eiseres] betwiste tekortkomingen ten onrechte tot die conclusie is gekomen. Anders dan [eiseres] meent, kan haar niet baten dat de AFM geen guidance heeft gegeven of beleid heeft gepubliceerd waarin zij uiteenzet op welke wijze volgens haar het beleid als bedoeld in artikel 32, eerste en tweede lid, van het Bta moet worden vormgegeven en uitgevoerd om de beheerste en integere uitoefening van het bedrijf te kunnen waarborgen. De accountantsorganisaties hebben een eigen verantwoordelijkheid om zich aan de wet te houden, waarbij zij naar eigen inzicht hun beleid als bedoeld in artikel 32, eerste en tweede lid, van het Bta kunnen vormgeven en uitvoeren, zolang daarmee maar een beheerste en integere uitoefening van hun bedrijf wordt gewaarborgd. Dat [eiseres] kennelijk meende dat het hebben van een beleid als bedoeld in artikel 32, eerste en tweede lid, van het Bta voldoende was om aan artikel 21, eerste lid, van de Wta te voldoen, berust op een misvatting die voor haar rekening en risico komt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/33e032ca541cb84eb6d85d4745c9520e8e505f2e56607bd6b6445ea698cfcd93 | shasum -a 256