Alinea 33 Rechtbank Utrecht 11 augustus 2003

Met betrekking tot het standpunt van verweerder dat bij de afweging of na het realiseren van de uitbreiding van het crematorium in een passende wijze van lijkbezorging kan worden voorzien, enkel de fysieke uitbreiding van het gebouw dient te worden betrokken en de capaciteitsvergroting van het crematorium ten gevolge van het installeren van een grotere verbrandingsoven buiten beschouwing dient te blijven, overweegt de rechtbank dat zij een dergelijke beperkte uitleg van het begrip “uitbreiden” in de zin van artikel 53 van de Wet niet juist acht. Verweerder heeft er terecht op gewezen dat de wetsgeschiedenis omtrent de uitleg van de in artikel 53 van de Wet vervatte term “uitbreiden” geen concrete aanknopingspunten biedt, doch de rechtbank ziet geen aanleiding om deze term niet aldus te interpreteren dat daaronder ook de uitbreiding van de capaciteit van een crematorium moet worden begrepen. Zoals volgt uit vorenvermelde uitspraken van de ABRvS, dient in het geval van een vestigingsvergunning krachtens artikel 53 van de Wet bij de afweging of ter plaatse in een passende wijze van lijkbezorging kan worden voorzien, de schaal waarop crematies worden verzorgd te worden betrokken. Bij het verlenen van een vergunning voor de uitbreiding van een crematorium zal (opnieuw) moeten worden bezien of ter plaatse in een passende wijze van lijkbezorging kan worden voorzien. De rechtbank ziet geen aanknopingspunten om te concluderen dat de met de fysieke uitbreiding van het crematorium samenhangende uitbreiding van de capaciteit daarbij niet dient te worden betrokken. Door die wijze van beoordeling zou immers een aspect dat bij de vestigingsvergunning van groot belang is, ondanks wijziging daarvan, bij een uitbreidingsvergunning buiten beschouwing blijven. De rechtbank acht dit niet in overeenstemming met het doel en de strekking van de Wet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6030fc7515dac9d304d07983f762a8f016b429b67ba7f8062d07721463e6b112 | shasum -a 256