Alinea 97 Rechtbank Utrecht 25 januari 2006

4.5 De curator heeft aangevoerd dat slechts een expliciet aanwijzingsbesluit van de vergadering van aandeelhouders ertoe kan leiden dat [De N] rechtsgeldig is vertegenwoordigd door [B]. Hij heeft daartoe verwezen naar de jurisprudentie op dit punt, in het bijzonder naar het arrest van de Hoge Raad van 9 juli 2004 (Duplicado). In dat arrest is overwogen dat uit de aan artikel 2:256 BW ten grondslag liggende beschermingsgedachte volgt dat bij het bestaan van een tegenstrijdig belang, een uitdrukkelijk besluit van de aandeelhouders nodig is om een bijzondere vertegenwoordiger aan te wijzen en dat een impliciet besluit daartoe niet toereikend is. In die zaak ging het om vennootschappen die werden vertegenwoordigd door één en dezelfde bestuurder, die tevens enig aandeelhouder was. De Hoge Raad oordeelde - kort gezegd - dat het feit dat de bestuurder ook (enig) aandeelhouder is, niet met zich brengt dat de bestuurder geacht wordt zichzelf namens de aandeelhoudersvergadering te hebben aangewezen als bevoegd vertegenwoordiger van de vennootschap. In de conclusie van Advocaat Generaal mr. Timmerman is uiteengezet dat de regeling van 2:256 BW bij éénpersoonsvennootschappen, waar immers de aandeelhoudersvergadering de enig aandeelhouder/bestuurder zelf kan aanwijzen als bijzonder vertegenwoordiger, als strekking heeft te verbieden dat de bestuurder bij tegenstrijdig belang de vennootschap zonder meer vertegenwoordigt; omdat de vennootschap kan worden benadeeld is het wenselijk dat de aandeelhoudersvergadering, als zij de enig aandeelhouder/bestuurder als vertegenwoordiger wil aanwijzen, dat besluit expliciet neemt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5cdca8f5a9dbcd565c979c9223ecad3970f8bbfae7bc84650b38431b92a4b6c1 | shasum -a 256