Alinea 159 Rechtbank Utrecht 20 februari 2008

4.35. De rechtbank is van oordeel dat [eiseres] voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat zij de overeenkomst niet zou zijn aangegaan indien Defam haar duidelijker op de risico’s had gewezen. Uit hetgeen partijen in deze procedure naar voren hebben gebracht volgt genoegzaam dat [eiseres], (ook) toen zij de tweede overeenkomst sloot als doelstelling had het aflossen van haar schuld bij Avéro. De stelling van Defam dat het feit dat [eiseres] de winst uit de eerste overeenkomst niet heeft aangewend voor het deels aflossen van de lening bij Avéro, moet worden aangemerkt als het verlaten van de oorspronkelijke doelstelling, is door [eiseres] gemotiveerd betwist door te stellen dat er andere nijpende verplichtingen waren, die voorrang hadden en [eiseres] de winst daarvoor heeft aangewend. Uit de keuze niet af te lossen kan derhalve niet zonder meer worden afgeleid dat [eiseres] haar oorspronkelijke doelstelling had verlaten. Bij voornoemde doelstelling de schuld bij Avéro af te lossen past niet een product dat het risico in zich draagt van een restschuld. Nu de verplichting waarin Defam is tekortgeschoten ertoe strekt te voorkomen dat een belegger lichtvaardig of met ontoereikend inzicht een beleggingsovereenkomst sluit, kan het aangaan van de overeenkomst als gevolg hiervan aan Defam worden toegerekend. Er bestaat derhalve causaal verband tussen de door [eiseres] gestelde schade uit de tweede overeenkomst, te weten het verlies van haar inleg (de rente) en het overhouden van een restantschuld en het onrechtmatige handelen van Defam. Dit brengt met zich mee dat Defam in beginsel als geleden schade dient te vergoeden de uit de tweede overeenkomst voortvloeiende nadelige financiële gevolgen voor [eiseres].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2cde2e5350cc649e2355d49ed4cfde04c4664fd223a8665a644613ce91f9486f | shasum -a 256