Alinea 61 Rechtbank Utrecht 17 november 2010

De rechtbank volgt MediRisk niet in haar stelling dat de verwijzing naar de gedragscode irrelevant zou zijn omdat de gedragscode die [verzoekster] heeft overgelegd verouderd is. Er is inmiddels immers, naar uit de door MediRisk vervolgens overgelegde stukken blijkt, een nieuwe gedragscode aangenomen met een vergelijkbare bepaling in artikel (6.1.4. tot en met) 6.1.6. Anders dan MediRisk stelt, blijkt uit de definitie van het begrip cliënt (in artikel 2 onder f) en uit de overige bepalingen van de desbetreffende titel dat het recht op inzage en afschriften niet alleen ziet op de contractuele wederpartij van de verzekeraar, maar ook op degenen die een verzekerde tot vergoeding van letselschade heeft aangesproken en wiens medische gegevens zijn verzameld. Uit de aangehaalde bepalingen volgt echter naar het oordeel van de rechtbank niet dat – zoals [verzoekster] aanvoert – verzekeraars zich ter uitvoering van de in de Wbp neergelegde regels hebben verbonden om ook inzage te geven in en afschriften te verstrekken van de adviezen van medisch adviseurs. De adviezen van medisch adviseurs behelzen naar moet worden aangenomen geen eigen onderzoeksbevindingen en geen nadere persoonsgegevens naar aanleiding daarvan, maar conclusies en bevindingen op basis van de in het medisch dossier opgenomen gegevens, terwijl expertiserende en controlerende artsen wel eigen (medische) onderzoeksbevindingen omtrent een betrokkene in hun rapporten verwerken. In dat licht is ook begrijpelijk dat dergelijke rapporten in het medisch dossier moeten worden opgenomen en dat daarin inzage moet worden gegeven. Het andere karakter van adviezen van medisch adviseurs rechtvaardigt dat deze verplichtingen daar niet voor gelden, althans dat dat niet kan worden afgeleid uit deze bepalingen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bc37469e3d84884ab34b19408b8be5d7845e170296072c842e7728a87188c10d | shasum -a 256