Alinea 67 Rechtbank Utrecht 28 september 2011

5.7. De rechtbank overweegt als volgt. Anders dan Spaarbeleg, is de rechtbank van oordeel dat de aandelenleaseovereenkomsten wél voor rekening van de toen minderjarige kinderen zijn gesloten, zodat artikel 1:345 BW van toepassing is op (het sluiten van) deze overeenkomsten en dat tevens sprake is van nadeel in de zin van artikel 1:347 lid 2 BW, aangezien gesteld noch gebleken is dat de vader het ten behoeve van de rentebetalingen ter beschikking gestelde bedrag aan zijn kinderen heeft geleend, zodat de betalingen moeten worden geacht te zijn geschonken. Het geld voor de rentebetalingen kwam bovendien ook van de rekeningen ten name van de kinderen en is via de rekening van de vader hiervoor aangewend. Het feit dat de vader ter comparitie heeft verklaard dat, indien sprake zou zijn geweest van een restschuld, hij deze zelf zou hebben gedragen, doet aan het voorgaande niet af. Dit zou een keuze van de vader zijn en niets veranderen aan het feit dat het financiële risico van de aandelenleaseovereenkomsten bij de kinderen ligt. Ook de zin in de brief van de vader van 30 september 2009 “In totaliteit heeft u mij fl. 216.000,-- afgepakt” (onderstreping rechtbank) leidt niet tot de conclusie dat de termijnen niet voor rekening van de kinderen zijn voldaan en dat hen uiteindelijk geen nadeel is berokkend. Het geld behoorde immers, alvorens het geschonken werd, tot het vermogen van de vader. Tegen deze achtergrond moet de zin gelezen worden. Uit de zin kan niet worden afgeleid dat de vader voor zichzelf heeft beoogd te beleggen. Van nadeel is sprake omdat het totale door de vader aan de kinderen ter beschikking gestelde vermogen is verminderd ten gevolge van de uitvoering van de overeenkomsten, een vermindering die niet zou zijn opgetreden indien het vermogen op een risicoloze wijze was besteed en in zijn geheel aan de kinderen zou zijn toegevallen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5f4ff9c5263f0d61e9a6ef7bab5783b4a7df0f54faac17dae5e405e52df6daf2 | shasum -a 256