Alinea 39 Rechtbank Utrecht 22 november 2012

4.3 Uit artikel 67 Fw. volgt dat slechts een ‘partij’ recht van beroep heeft, waartoe in ieder geval degene die het tot de beschikking leidende verzoek heeft gedaan en degene tot wie de beschikking zich richt behoren. De rechtbank is van oordeel dat appellant kan worden aangemerkt als een belanghebbende in de zin van dit wetsartikel. De betreffende beschikking van de rechter-commissaris richt zich weliswaar niet expliciet tot appellant, maar uit de inhoud van de beschikking volgt dat deze wel degelijk tot appellant is gericht. Immers, appellant is partij bij het schikkingsvoorstel, waarover de (waarnemend) rechter-commissaris zijn goedkeuring heeft onthouden. Het beroep van de curator op HR 18 april 2008, NJ 2008/244 gaat hier niet op. In die zaak was de appellant immers niet aan te merken als degene tot wie de bestreden beschikking zich richt, op de grond dat de appellant zijn bezwaren tegen (de gevolgen van) die beschikking langs andere weg geldend kon maken (te weten: in het geding waarin hij door de curator uit hoofde van bestuurdersaansprakelijkheid zou worden betrokken). In de onderhavige zaak is van een dergelijke alternatieve mogelijkheid geen sprake: of de toestemming voor de aangegane schikking wordt verleend is de uitsluitende bevoegdheid van de rechter-commissaris (en in appel: van de rechtbank), op de voet van artikel 104 Fw. Op grond van het voorgaande oordeelt de rechtbank dat appellant ook in zoverre ontvankelijk is in haar beroep.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/341fa4fc94d7da34634acc560ec450f5f5be4e053a11215367396a50ac2de0b9 | shasum -a 256