Alinea 202 Rechtbank Zutphen 16 november 2010

Wat betreft de paroxetine heeft zij gerapporteerd dat er geen aanwijzingen zijn dat gebruik van paroxetine leidt tot een verhoogde kans op (seksuele) agressie. Er is veel wetenschappelijk bewijs dat een tekort aan serotonine in het centraal zenuwstelsel samenhangt met een verhoogd risico op (impulsieve) agressie. Paroxetine remt de opname van serotonine in het brein, hetgeen inhoudt dat er meer serotonine beschikbaar is voor de prikkeloverdracht. Experimenteel laboratoriumonderzoek laat zien dat acute toediening van paroxetine leidt tot afname van agressieve responsen. Het staken van de behandeling met paroxetine kan onttrekkingsverschijnselen tot gevolg hebben, aldus De Ruiter. Een veel voorkomend verschijnsel is geïrriteerdheid/agitatie. De verschijnselen ontstaan meestal binnen een week na het staken. Volgens De Ruiter heeft verdachte in die periode een toegenomen boosheid bij zichzelf opgemerkt. Zij concludeert dat het staken van het gebruik van paroxetine derhalve een rol kan hebben gespeeld bij het aan verdachte ten laste gelegde. Hoe groot die rol is, is op basis van de huidige stand van de wetenschap niet te zeggen. De Ruiter acht verder van belang dat alcoholgerelateerde agressie wordt versterkt als er al sprake is van verhoogde agressie als persoonlijkheidstrek. Volgens haar komt uit het psychologisch testonderzoek van collega Labrijn naar voren dat bij verdachte in verhoogde mate sprake is van een vijandige instelling naar de omgeving en dat hij snel geïrriteerd en ongeduldig is. Ook komt een verhoogde impulsiviteit naar voren. Het is volgens De Ruiter derhalve goed mogelijk dat de alcoholintoxicatie in samenhang met de aanwezige kwetsbaarheden in de persoonlijkheid van verdachte de (seksuele) agressie ten tijde van het ten laste gelegde kan verklaren. Hoe groot de rol van de alcohol is geweest, is niet eenduidig vast te stellen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/201b4e02c55509002f6f79ff2b44ee0090d2b9a3d52e9c481b50cfb8425bd40e | shasum -a 256