Onder 2.6 Rechtbank Zeeland-West-Brabant 21 mei 2015

Op grond van artikel 1 van de Faillissementswet (Fw) wordt een schuldenaar die in de toestand verkeert dat hij heeft opgehouden te betalen op eigen aangifte of op verzoek van één of meer van zijn schuldeisers bij rechterlijk vonnis in staat van faillissement verklaard. De rechtbank overweegt dat het imperatieve karakter van dit wetsartikel niet wegneemt dat van de bevoegdheid om het faillissement aan te vragen misbruik kan worden gemaakt als bedoeld in artikel 3:13 van het Burgerlijk Wetboek (BW). De rechtbank is van oordeel dat de bevoegdheid om op eigen aangifte in staat van faillissement te worden verklaard wordt misbruikt wanneer er evident niets te vereffenen valt en er bovendien geen behoefte is aan de inzet van de bijzondere bevoegdheden die de Faillissementswet aan een curator toekent. In een dergelijk geval zal de curator bij gebrek aan werkzaamheden en baten het faillissement op grond van artikel 16 Fw zo snel mogelijk voordragen voor opheffing wegens gebrek aan baten. De vennootschap wordt door deze opheffing ontbonden op grond van artikel 2:19, eerste lid sub c, BW, terwijl de schuldenlast van de schuldenaar slechts zal zijn toegenomen en het salaris van de curator niet kan worden voldaan. De rechtbank is van oordeel dat in dat geval sprake is van onevenredigheid tussen het belang van de schuldenaar bij de faillissementsaanvraag en het belang van de curator om niet geconfronteerd te worden met niet-verhaalbare salariskosten. De schuldenaar had in een zodanig geval in redelijkheid niet tot de uitoefening van de bevoegdheid om het eigen faillissement aan te vragen kunnen komen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/763d4d23349bd4b206c700dfaf3195be2e8d7a1ceb7e8fa3e46d753cc9f5bc32 | shasum -a 256