Onder 3.7. Rechtbank Zeeland-West-Brabant 20 augustus 2015

In artikel 4:130 BW is bepaald dat een testamentaire last een uiterste wilsbeschikking is waarin de erflater aan de gezamenlijke erfgenamen of aan een of meer bepaalde erfgenamen of legatarissen een verplichting oplegt, die niet bestaat in de uitvoering van een legaat. Anders dan bij een legaat ontstaat er geen vorderingsrecht jegens een of meer erfgenamen of legatarissen. Ingevolge artikel 4:117 BW is een legaat immers een uiterste wilsbeschikking waarin de erflater aan een of meer personen een vorderingsrecht toekent. Bij de bepaling of sprake is van een last of van een legaat is dan ook van doorslaggevend belang of erflater een vorderingsrecht heeft toegekend. De vraag of aan belanghebbenden een vorderingsrecht is toegekend is afhankelijk van de wil van de erflater. In geval van twijfel of een erflater beoogd heeft een vorderingsrecht toe te kennen, zal de uiterste wilsbeschikking dienen te worden uitgelegd, waarbij als uitgangspunt mag worden genomen dat een erflater dit in de regel beoogt, tenzij de onthouding van een vorderingsrecht in het testament uitdrukkelijk is bepaald of anderszins daaruit voortvloeit (zie Kamerstukken II 1962-63, 3771, nr. 6, p. 79). Dit betekent dat ondanks de formulering van testamentaire last, toch sprake kan zijn van een legaat (Hof Leeuwarden 26 januari 2010, ECLI:NL:GHLEE:2010:BL2814).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8bfde39fee6727fcd03579ad4e1be6453e618949d5bf9ac4c93ea209351ef769 | shasum -a 256