Onder 4.1. Rechtbank Zeeland-West-Brabant 12 januari 2016

Als gebruik wordt in de Verordening gedefinieerd ‘het nut van het stelsel van voorzieningen als inlaat- en meetmiddelen, filtersystemen, gemalen, stuwen en leidingen ten behoeve van de aan- en doorvoer van zoetwater in het watersysteem’. Naar het oordeel van de rechtbank is dat niet aan te merken als ‘gebruik’ in de zin van artikel 115 van de Waterschapswet. Het Waterschap zelf – en niet belastingplichtigen zoals belanghebbende – is de directe gebruiker van het genoemde stelsel aan voorzieningen in het kader van de uitvoering van de door hem opgenomen taak van zoetwatervoorziening. Het in de Verordening bedoelde ‘nut’ voor een belastingplichtige zoals belanghebbende is (kennelijk) gelegen in het ter beschikking hebben van zoet water om dat te kunnen gebruiken (mits daarvoor een vergunning wordt verkregen). Dat behelst echter geen gebruik van bezittingen, werken of inrichtingen als bedoeld in artikel 115 van de Waterschapswet. Door een recht te heffen ter zake van ‘het nut van het stelsel van voorzieningen als inlaat- en meetmiddelen, filtersystemen, gemalen, stuwen en leidingen ten behoeve van de aan- en doorvoer van zoetwater in het watersysteem’ is het Waterschap derhalve zijn in artikel 115 van de Waterschapswet neergelegde bevoegdheid tot heffing van rechten te buiten gegaan. De rechtbank is daarom van oordeel dat de Verordening onverbindend is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7cc92bfd5904c690b2d1a13a0fa4a6f0b1a4d6e6911873458e216c8574447996 | shasum -a 256