Onder 3.6. Rechtbank Zeeland-West-Brabant 6 juli 2016

Tussen partijen is in geschil welke verjaringstermijn van toepassing is en vanaf welk moment deze is aangevangen. Voor schadevergoedingsvorderingen op grond van onrechtmatige daad gold naar oud recht (artikel 2004 Oud BW) de algemene termijn van 30 jaar, welke termijn de rechtbank gelet op het bepaalde in artikel 73a lid 2 Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek in het onderhavige geval toepasselijk acht. Immers, in het onderhavige geval is sprake van een vordering tot vergoeding van schade uit onrechtmatige daad zodat naar vaste rechtspraak geldt dat de aanvang van de verjaringstermijn samenvalt met het moment waarop de vordering van [eiser] is ontstaan, dat wil zeggen met het moment waarop de schade is geleden c.q. veroorzaakt (in het onderhavige geval in 1953). Zulks onverschillig de vraag of [eiser] op dat moment bekend was met de schade en zijn vordering (zie HR 4 maart 1966, NJ 1966, 215, HR 24 mei 1991, NJ 1992, 246 en HR 11 september 1992, NJ 1992, 746 en HR 19 oktober 2001, NJ 2001, 655). Aldus is de verjaringstermijn van 30 jaar toepasselijk met als aanvangsjaar 1953, zodat deze in 1983 is volgelopen. Gezien het vorenstaande is door Stichting Amphia op juiste gronden een beroep gedaan op verjaring, nu de aansprakelijkstelling van Stichting Amphia door [eiser] eerst in 2015 heeft plaatsgevonden. Gelet hierop en gezien het bepaalde in artikel 119b Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek faalt het beroep van [eiser] op de verjaringstermijn ex artikel 3:310 lid 5 BW.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3c1b07d7e34b3929269528d78a195bf846a03c790d372481993fe45a1267ad4f | shasum -a 256