Onder 3.3 Rechtbank Zeeland-West-Brabant 7 september 2016

Dit verweer moet worden afgewezen. Artikel 236 Rv regelt de situatie tussen partijen en heeft kortweg tot strekking dat hetgeen door de rechter ter zake van de rechtsbetrekking tussen partijen is beslist, tussen hen bindende kracht heeft. Indien één der partijen een beroep doet op het gezag van gewijsde van die eerdere beslissing, kan het dus niet nogmaals opnieuw in rechte tussen partijen ter discussie worden gesteld. In deze procedure is evenwel sprake van andere partijen dan in de eerdere procedure. Die procedure waren de materiële procespartijen mevrouw [naam 2] . en [gedaagde] en deze procedure zijn de materiële procespartijen mevrouw [naam 1] en [gedaagde] . Daarmee is ook de grondslag van de vordering verschillend, immers de wederpartij van [gedaagde] is telkens verschillend en de overeenkomen zorgverzekeringen verschillen daarmee ook. Dat in beide gevallen [eiser] de feitelijke (formele) procespartij is, omdat hij door cessie eigenaar is geworden van de vorderingen van respectievelijk mevrouw [naam 2] . en [naam 1] , doet daaraan niet af. Het vonnis van 22 april 2015 heeft dus bindende kracht in de rechtsverhouding van mevrouw [naam 2] . en [gedaagde] en daarmee niet in de rechtsverhouding van mevrouw [naam 1] en [gedaagde] . Het enkele feit dat de juridische casusposities in beide gevallen gelijk zijn aan elkaar, maakt niet dat artikel 236 Rv van toepassing is. Dat zou immers tot de rechtens onaanvaardbare situatie leiden dat een casuspositie, of rechtsvraag - in de zin van rechtsbetrekking - tussen partijen eenmaal aan de rechter voorgelegd en beslist, nimmer meer door andere partijen in rechte aan de orde kan worden gesteld. Een dergelijke uitleg is ook niet te verenigen met het feit dat een rechtsbetrekking tussen partijen de tussen hen - unieke - rechtsverhouding betreft. Het begrip ‘rechtsbetrekking’ heeft dus een andere betekenis dan het begrip ‘rechtsvraag’ zoals [gedaagde] dit begrip hanteert in haar preliminaire verweer. Ook de andere argumenten van [gedaagde] die moeten leiden tot niet ontvankelijkheid wegens toepasselijkheid van artikel 236 Rv, moeten worden afgewezen. Deze argumenten komen er op neer dat [eiser] niet de gelegenheid moet krijgen alsnog en opnieuw, met behulp van een advocaat, dezelfde rechtsvraag - zo mogelijk voorzien van andere (rechts-)gronden - voor te leggen aan een rechter, nu over die rechtsvraag al eerder in een andere procedure definitief is beslist. Wat er ook zij van de processuele strategie van [eiser] , de argumenten stuiten af op het hiervoor eerder genoemde fundamentele verschil tussen het begrip ‘rechtsvraag’ en ‘rechtsbetrekking’ en het feit dat sprake is van verschillende partijen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e5cee9b13f561033763c3e64b9f9ce6099595bf961601366478eb83dc69690a1 | shasum -a 256