Alinea 21 Rechtbank Zeeland-West-Brabant 2 december 2016

5. Niet is in geschil dat eiseres recht heeft op verblijf en de daarmee samenhangende zorg in een instelling op grond van de Wlz, omdat zij is geïndiceerd voor een zorgzwaartepakket VV, klasse 8 (beschermd wonen met zeer intensieve zorg, vanwege specifieke aandoeningen, met de nadruk op verzorging/verpleging). Gelet daarop was het college in beginsel dan ook bevoegd om met toepassing van artikel 2.3.5, zesde lid, van de Wmo 2015 de voorziening huishoudelijke hulp van eiseres te beëindigen. Op dit punt wordt in de MvT bij de invoering van de Wmo 2015 (Kamerstukken II, 2013-2014, 33841, nr. 3) onder andere overwogen: “ Dit wetsvoorstel regelt dat gemeenten mensen met beperkingen en problemen zo nodig moet ondersteunen opdat zij zo lang mogelijk in de eigen woonomgeving kunnen blijven leven. De gemeentelijke verantwoordelijkheid houdt echter op indien iemand kampt met een zodanig ernstige problematiek dat hij op grond van de wettelijke aanspraken in de AWBZ in aanmerking komt voor opneming in een instelling. Indien bij het onderzoek blijkt dat iemand beschikt over een indicatiebesluit voor, en daarmee een recht op AWBZ-zorg, kan het college derhalve weigeren een maatwerkvoorziening te verstrekken dan wel een al toegekende maatwerkvoorziening te beëindigen. Het zesde lid legt deze bevoegdheid vast. (…) Als de cliënt al geïndiceerd is voor de AWBZ, heeft die cliënt recht op AWBZ-zorg en is terugverwijzing naar de gemeente niet meer aan de orde. Als het CIZ tot het oordeel komt dat een AWBZ-indicatie niet kan worden verkregen, is het aan het college en – bij behoefte aan verpleging en verzorging – de zorgverzekeraar om alsnog (weer) in de benodigde ondersteuning en zorg te voorzien. ”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bf82cc1e9f51e66982b5ad5d228256b11c0796b3ba665254153ecdf9cd28859a | shasum -a 256