Onder 4.4.4. Rechtbank Zeeland-West-Brabant 15 december 2016

Naar het oordeel van de rechtbank is niet aannemelijk geworden dat belanghebbende wordt getroffen door een individuele en buitensporige last. Aan belanghebbende moet worden toegegeven dat haar situatie (vgl. 2.2) in die zin wat bijzonder is dat (als gevolg van de huurbeschermingsregels) de huur relatief laag is ten opzichte van de WOZ-waarde. Aangezien enerzijds niet de huur maar de WOZ-waarde de grondslag is voor de verhuurderheffing en anderzijds de verhuurderheffing in beginsel wel uit de huurinkomsten moet worden betaald, drukt de verhuurderheffing bij belanghebbende daarom relatief zwaarder dan bij belastingplichtigen bij wie de huur meer in verhouding staat tot de WOZ-waarde. Dit is evenwel onvoldoende om te concluderen dat de ‘fair balance’ is geschonden, in aanmerking genomen dat de keuze van de wetgever voor de WOZ-waarde als heffingsgrondslag (vgl. Kamerstukken II 2012/13, 33 407, nr. 6, p. 5) niet van redelijke grond ontbloot is en dat algemene regels inherent enige ruwheid meebrengen. Van de afwezigheid van een ‘fair balance’ is pas sprake bij een individuele en excessieve last. De in het beroepschrift aangevoerde omstandigheden dat de verhuurderheffing bij lange na niet gedekt wordt door de extra huurverhoging bovenop de inflatie en dat de verhuurderheffing circa 3,6% hoger is dan de huurverhoging, zijn onvoldoende om van een excessieve last te kunnen spreken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/584f07bce16319f841881c1bd9268a2eb08ee0355a5be419ef1e7839c68959f9 | shasum -a 256