Onder 4.4.1. Rechtbank Zeeland-West-Brabant 11 januari 2017

Belanghebbende heeft, zakelijk weergegeven, gesteld dat (belastingheffing van 30% over) een forfaitair rendement van 4% in strijd is met artikel 1 EP omdat dat rendement voor spaartegoeden te veel afwijkt van zowel het reële als het nominale rendement en daarmee niet voldoet aan het ‘fair balance’-vereiste. Belanghebbende stelt daartoe dat voor een lange reeks van jaren een rendement van 4% over spaartegoeden, althans bij een risicovrije belegging zoals staatsobligaties, niet mogelijk is. Dat uit moet worden gegaan van een risicovrije belegging leidt belanghebbende af uit de wetsgeschiedenis bij de invoering van het forfaitaire stelsel in 2001. Belanghebbende heeft voor wat betreft de onhaalbaarheid van een rendement van 4% verwezen naar diverse bronnen, waaronder CBS-gegevens, het rapport van de zogenoemde commissie Van Dijkhuizen en overzichten met betrekking tot tienjaarsrente op staatsobligaties en meerjarige deposito’s. Ook heeft belanghebbende ter illustratie erop gewezen dat in zijn concrete geval de feitelijke belastingdruk op spaartegoeden in termen van reëel rendement, rekening houdend met inflatie, 317% bedraagt en in termen van nominaal rendement 74%. Er is sprake van een disproportionele inbreuk op het recht van eigendom. Voorts heeft belanghebbende gesteld dat het forfaitaire stelsel arbitrair is omdat er geen tegenbewijs mogelijk is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1502d3e033d6c0b8ad2636d20cc5d1d7f616cf2204f1c79eb3eec0701481a6df | shasum -a 256