Onder 3.7.8 Rechtbank Zeeland-West-Brabant 9 februari 2017

Vervolgens dient de vraag te worden beantwoord of er aanleiding bestaat om schadevergoeding wegens integriteitsschade toe te wijzen omdat [verzoeker] zoals hij stelt geen weloverwogen keuze heeft kunnen maken en de schok van de voorgevallen complicatie des te groter was omdat hij daar geen rekening mee had gehouden. De kantonrechter overweegt dat het tekortschieten in de nakoming van de informatieverplichting door de behandelaar het risico in het leven roept dat de patiënt niet op de door hem gewenste wijze van zijn fundamentele zelfbeschikkingsrecht gebruik kan maken en daardoor in zijn persoonlijke levenssfeer wordt aangetast. In geval van een ernstige schending van de persoonlijke levenssfeer, kan sprake zijn van ‘een aantasting van de persoon’ als bedoeld in artikel 6:106 lid 1 sub b BW, zonder dat is voldaan aan het vereiste van ‘geestelijk letsel’. Wat onder persoonsaantasting moet worden verstaan is in de wet en in de parlementaire geschiedenis niet geëxpliciteerd. Uit de (weinige) jurisprudentie op dit gebied valt af te leiden dat een schending van de informatieplicht als persoonsaantasting kan worden aangemerkt indien het risico waarvoor gewaarschuwd had moeten worden zich daadwerkelijk heeft verwezenlijkt, de patiënt daardoor ernstig is geschokt en de omstandigheid dat daarvoor niet is gewaarschuwd, die schok heeft vergroot. Zonder uitzondering gaat het in de jurisprudentie om ernstige gevolgen die zijn opgetreden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2c43d4e6bd786cab361e8f9fc548a920a81366068f9a3dbb0e1ddbf63987e2dc | shasum -a 256