Onder 6.3 Rechtbank Zeeland-West-Brabant 1 april 2025

De rechtbank kent geen oriëntatiepunten voor een dergelijk feit, maar heeft gekeken naar straffen die in vergelijkbare zaken zijn opgelegd. Op basis daarvan zou de rechtbank komen tot het opleggen van een jeugddetentie voor de duur van maximaal acht maanden. Zeker nu verdachte verminderd toerekeningsvatbaar wordt geacht. Daarnaast weegt de rechtbank mee dat het strafmaximum voor jeugdigen jonger dan 16 jaar - en daarmee ook voor de ergste feiten - één jaar jeugddetentie is. Verdachte zit ten tijde van dit vonnis al ruim zeven en een halve maand in voorarrest. Daarmee zit hij naar het oordeel van de rechtbank al nagenoeg aan het maximum van wat hier nog aan jeugddetentie opgelegd kan worden. De rechtbank ziet echter ook dat verdachte - totdat hij kan worden opgenomen bij de [zorginstelling 2] - niet terug naar huis kan, gelet op het matig tot hoge gevaar op herhaling. De ouders van verdachte zijn welwillend om hem met strikte voorwaarden, waaronder ambulante behandeling, weer naar huis te laten gaan. De verantwoordelijkheid om herhaling bij verdachte te voorkomen kan echter naar het oordeel van de rechtbank, die zich daarbij baseert op hetgeen de psychiater heeft aangegeven op de zitting, niet bij de ouders worden gelegd. Ook met het opleggen van aanvullende voorwaarden zoals ambulante hulpverlening, dagbesteding, meldplicht, eventueel samen met elektronisch toezicht, kan het herhalingsgevaar thuis immers niet (voldoende) worden ingeperkt. De rechtbank realiseert zich dat er om die reden in dit geval een hogere jeugddetentie aan verdachte moet worden opgelegd, zodat wordt voorkomen dat verdachte thuis zal moeten verblijven tot hij kan worden behandeld bij de [zorginstelling 2] . De rechtbank zal om die reden een langere jeugddetentie opleggen dan zij eigenlijk passend acht, te weten voor de duur van elf maanden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5cec2aaa4d28967a0955786c23c3c5730461b50dc15a5b11231d377962e6ad67 | shasum -a 256