Onder 3.6 Rechtbank Zeeland-West-Brabant 8 september 2026

Alle uitleveringsverdragen waarbij Nederland partij is, bevatten de regel dat de verzoekende staat na uitlevering alleen strafrechtelijk mag optreden tegen de opgeëiste persoon ter zake van het feit waarvoor zijn uitlevering is toegestaan, het specialiteitsbeginsel. Dit maakt overigens ook deel uit van het internationaal gewoonterecht. Turkije heeft in haar uitleveringsverzoek expliciet de garantie afgegeven zich te houden aan het specialiteitsbeginsel blijkens pagina 3 van het uitleveringsverzoek. Uit het bestaan van een uitleveringsverdrag tussen Nederland en het verzoekende land Turkije wordt in de uitleveringsrechtspraak afgeleid dat in het algemeen vertrouwd moet worden op de juistheid van de door de verzoekende staat bij het uitleveringsverzoek verstrekte mededelingen van feitelijke én juridisch aard. Dit is het bekende zogenaamde vertrouwensbeginsel . Niet alleen mededelingen van de zijde van de verzoekende staat, maar ook door deze staat overeenkomstig het toepasselijke uitleveringsverdrag gegeven garanties vallen onder de reikwijdte van het vertrouwensbeginsel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f82bfbee5c2b2c44bef51ad9209cf1fa9c23495a91763b95fa69e7b8ec5c6b2a | shasum -a 256