Alinea 24 Raad van State 24 februari 2000

Appellanten stellen verder dat verweerders ten onrechte hebben geweigerd Britannia een uitkering krachtens artikel 23, eerste lid, onder c, van de WVO te verlenen. Dat toentertijd geen provinciale regeling bestond voor het doen van uitkeringen krachtens die bepaling, maakt dit volgens appellanten niet anders aangezien een dergelijke regeling geen (wettelijk) vereiste is voor het doen van die uitkeringen. Verweerders hadden volgens appellanten Britannia, zo niet krachtens artikel 23, dan op enig andere wijze, compensatie moeten geven voor het nadeel dat zij heeft ondervonden doordat het haar niet werd toegestaan aan te sluiten op de VKA, waardoor haar de mogelijkheid is ontnomen een uitkering van de minister van Verkeer en Waterstaat krachtens de UKR te ontvangen. Met genoemde uitspraak van de voormalige Afdeling rechtspraak is immers komen vast te staan dat die mogelijkheid zich hier niet voordoet. Appellanten achten dit in afwijking van andere bedrijven die wel op de VKA mochten lozen en overigens in gelijke omstandigheden verkeerden. Wat dat laatste betreft voeren appellanten nog in het bijzonder aan dat alle bedrijven, onafhankelijk van de vraag of zij wel of niet op de VKA waren aangesloten, door verweerders een verontreinigingsheffing kregen opgelegd waarin de Rijksheffing was begrepen; de op de VKA aangesloten bedrijven konden, anders dan Britannia, via de UKR een deel van die heffingen terugkrijgen, aldus appellanten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/05f079ff1b94538cb7a42dc4a50fcdd796861fce73e695f66f1f6ecaa2358062 | shasum -a 256