Alinea 38 Raad van State 24 februari 2000

Dat appellanten stellen dat zij ten opzichte van bedrijven in soortgelijke omstandigheden vergelijkbare kosten voor zuiveringtechnische maatregelen hebben moeten maken en op gelijke voet bedragen aan heffingen hebben betaald, maar minder betalingen hebben ontvangen als tegemoetkoming in die kosten, neemt, wat daarvan ook zij, niet weg dat dit eventueel geleden nadeel niet zijn oorzaak vindt in de vergunning van Britannia uit 1977. De relevante omstandigheid die het gestelde nadeel veroorzaakt, is immers gelegen in het feit dat Britannia in de periode 1978 tot en met 1981 geen vergunning had om te lozen op rijkswater. Tussen partijen is niet omstreden dat die omstandigheid onder meer samenhangt met de beheersbeslissing van de provincie het afvalwater van drie fabrieken samen te voegen. Die beheersbeslissing heeft, naar ter zitting onweersproken van de zijde van verweerders is gesteld, nimmer geleid tot een bij de bestuursrechter of de Kroon aan te vechten besluit. De vergunning uit 1977 kan evenwel niet worden aangemerkt als het besluit dat die omstandigheid in rechte heeft vastgelegd, in het leven heeft geroepen of heeft bekrachtigd. Zonder die vergunning was het Britannia in die periode immers evenmin toegestaan te lozen op rijkswater. Dit leidt tot het oordeel dat de gestelde oorzaak niet de oorzaak van de gestelde schade is. Derhalve is de ongegrondverklaring van het bezwaar, voor zover dat zich richt tegen de afwijzing van het verzoek om een zelfstandig schadebesluit, terecht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/05f079ff1b94538cb7a42dc4a50fcdd796861fce73e695f66f1f6ecaa2358062 | shasum -a 256