Alinea 34 Raad van State 22 januari 2001

2.4.1.4. Appellanten achten de voorgestelde compenserende maatregelen onvoldoende. Zij wijzen er op dat het algemeen bekend is dat natuurgebieden die zijn gelegen in overgangszones tussen verschillende landschapstypes zeer grote waarden hebben. Het gaat in dit geval met name om de overgang tussen de hogere zandgronden van de Brabantse Wal en het kwelgebied van Het Laag, Halstersch Laag en Oudlandsch Laag. Zij stellen dan ook dat de mitigerende maatregelen onvoldoende zijn in verhouding tot de schade die de aanleg van de weg aanricht. Uit het verweerschrift blijkt dat de basis voor het vaststellen van de mitigerende maatregelen de invulling van de EHS vormt naar de stand van zaken in 1996. Het planologisch kader voor de EHS is door de provincie in het streekplan neergelegd in de vorm van de Groene Hoofdstructuur (hierna te noemen: GHS). Binnen de GHS vindt geen koppeling plaats tussen Het Laag en de Brabantse Wal. Derhalve kon verweerder sub 1 er ten tijde van de besluitvorming van uitgaan dat hier geen sprake is van een grote ecologische eenheid, waarbinnen de weg een onoverkomelijke barrière vormt. De ecologische verbindingszones vallen niet onder het compensatiebeginsel van het SGR. De Brabantse Wal is daarentegen onmiskenbaar een ecologisch eenheid. De barrièrewerking van de weg (uitwisseling tussen populaties) is daar evident. Terzake zijn volgens het bestreden besluit de volgende maatregelen voorzien. (Fiets)viaduct met faunapassage, 5 kleinwildtunneltjes met geleiding (aanplant en stobbenwallen), kleinwildraster over 1 km, wildspiegeltjes over 2 km aan beide zijden. De Afdeling is er niet van overtuigd geraakt dat deze maatregelen onvoldoende zijn om de barrièrewerking tegen te gaan. Met betrekking tot de stelling van appellanten dat de mitigerende maatregelen alleen beperkt zijn tot kleine zoogdieren, is uit de stukken gebleken dat verweerder sub 1 er vanuit is gegaan dat in het gebied buiten de reeën nagenoeg geen grote zoogdieren voorkomen. Voor reeën zijn aparte maatregelen getroffen, in de vorm van rasters, op plaatsen waar problemen worden verwacht. De Afdeling komt dit niet onjuist voor. Overigens is gebleken dat reeën gebruik kunnen maken van het (fiets)viaduct met faunapassage. Verder wijzen appellanten erop dat een geluidwal van 1,5 m ter hoogte van de Brabantse Wal onvoldoende is om de verstoring door het geluid op te heffen. Uit de stukken blijkt dat met de aanleg van de geluidwal van 1,5 m hoog de verstoringsafstand wordt gehalveerd. De verstoorde oppervlakte vermindert hierdoor met 32 ha tot 43 ha. Verhoging tot 3 m zou een reductie opleveren van 80%. Het verhogen van de geluidwal ter plaatse zou echter leiden tot een nog grotere landschappelijke barrière. De Afdeling is dan ook niet aannemelijk geworden dat verweerder sub 1 niet met een 1,5 m hoge geluidwal had mogen volstaan. Appellanten achten het voorts onvoldoende om van de verstoorde oppervlakte slechts 35% te compenseren en dan ook alleen nog maar voor gebieden die voor broedvogels relevant zijn. Uit de stukken, waaronder het verweerschrift, blijkt dat het gebied geschikt blijft voor broedvogels, maar dat ten gevolge van de geluidbelasting een populatieverdunning van 35% optreedt. Bij een compensatie van 15 ha kan dit populatieverlies op termijn opgevangen worden. Voor het betreffende gebied van de Brabantse Wal geldt dat deze compensatie voor alle gebieden opgaat, omdat ze alle relevant zijn voor broedvogels. In de overige EHS/GHS zijn geen broedvogels waargenomen, zodat niet voor verstoring hoeft te worden gecompenseerd. Derhalve bestaat er geen grond om aan te nemen dat de compensatie-oppervlakte te klein is. Wat betreft de stelling van appellanten dat de versnippering nauwelijks wordt gecompenseerd overweegt de Afdeling dat uit de stukken is gebleken dat de versnippering wordt gemitigeerd door instandhouden/versterken van de ecologische verbindingszone's en het aanbrengen van voorzieningen voor kleine zoogdieren. Indien deze onvoldoende blijken om de barrière-effecten tegen te gaan wordt tot compensatie overgegaan. Kleine stukjes die van een groter geheel worden afgesneden, worden als vernietigd beschouwd. Vernietigde delen worden voor 100% gecompenseerd. Derhalve ziet de Afdeling geen aanleiding voor de conclusie dat versnippering onvoldoende zal worden gecompenseerd. Appellanten menen dat de zoekgebieden uit het compensatie-ontwerp geen enkele zekerheid bieden voor de realisatie op die plaats. Verweerder sub 1 verwijst allereerst naar de "Beleidsregel Natuurcompensatie en de Tracéwet" (Stc. 6 juli 1998). Voorts heeft verweerder sub 1, zo blijkt uit het verweerschrift, een inspanningsverplichting op zich genomen waaraan hij gehouden kan worden om de compensatie conform het compensatie-ontwerp te realiseren. De Afdeling ziet geen reden te twijfelen aan het nakomen van de inspanningsverplichting door verweerder sub 1. Verder stellen appellanten dat in het tracébesluit geen mitigerende maatregel is opgenomen naar aanleiding van het doorsnijden van de Potmarkreek, terwijl een dergelijke mitigerende maatregel als argument is gebruikt voor de keuze voor variant D32. Appellanten zijn dan ook van mening dat het tracébesluit in strijd is met het zorgvuldigheids- dan wel het motiveringsbeginsel. Uit het compensatie-ontwerp blijkt dat mitigerende maatregelen niet noodzakelijk worden geacht omdat de Potmarkreek na de doorsnijding nog maar enkele tientallen meters doorloopt. Appellanten hebben niet aannemelijk gemaakt dat deze noodzaak wel bestaat. Hoewel de tekst van de overwegingen van het tracébesluit wellicht niet geheel juist is, ziet de Afdeling gelet op het vorenstaande hierin geen reden het tracébesluit op dat punt te vernietigen. Voorts menen appellanten dat het compensatie-ontwerp niet voldoet aan het beleid dat gedeputeerde staten van Noord-Brabant ter zake hebben geformuleerd. In de "Notitie Toepassing Compensatiebeginsel Noord-Brabant" is onder andere uitdrukkelijk bepaald dat er bij de compensatie een fysieke kwaliteitstoets dient plaats te vinden, terwijl in het compensatie-ontwerp ten onrechte wordt gekozen voor een financiële kwaliteitstoeslag. Niet is gebleken dat de compensatie niet overeenkomstig het rijksbeleid zal plaatsvinden. Voor zover fysieke mogelijkheden ontbreken, is de Afdeling van oordeel dat financiële compensatie niet onaanvaardbaar hoeft te worden geacht. Voorts is naar de mening van appellanten niet voldaan aan een ander uitgangspunt van het compensatiebeginsel dat er geen netto verlies aan waarden zal optreden. Bovendien zijn de waarden slechts voor een zeer gering deel in kaart gebracht. Verweerder sub 1 heeft in zijn nadere schrijven van 13 september 2000 gesteld dat er op basis van de beschikbare gegevens naar is gestreefd om geen netto-verlies van waarden te hebben. Hij geeft daarbij aan dat het een momentopname is en dat hij is afgegaan op door de provincie verzamelde gegevens, welke vervolgens voldoende werden geacht voor de besluitvorming. De Afdeling is er niet van overtuigd geraakt dat de waarden onvoldoende in kaart zijn gebracht en er bovendien niet wordt voldaan aan het uitgangspunt dat geen netto-verlies zal optreden. Het vorenstaande in aanmerking genomen is de Afdeling van oordeel dat niet kan worden gezegd dat onvoldoende mitigerende en compenserende maatregelen zullen worden genomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ddb9106cf99c87ce1c2143e89cb54a641994d98b156345b2b1a0ff0661c84de7 | shasum -a 256