Alinea 39 Raad van State 22 januari 2001

2.4.2.4. Appellanten stellen dat er geen sprake is van een reconstructie van een weg, maar van de aanleg van een nieuwe weg. Er is geen verschil van mening over dat een deel van het tracé nagenoeg gelijk loopt met de bestaande weg Dinteloord-Bergen op Zoom. Blijkens de toelichting bij het tracébesluit valt de aanleg van de A4 voor een gedeelte onder de afdeling Nieuwe situaties en voor een gedeelte onder de afdeling Reconstructie van het hoofdstuk Wegverkeerslawaai van de Wet geluidhinder. Er is sprake van een reconstructie tussen km 2.800 en km 3.750, tussen km 9.500 en km 13.900 en km 19.300 en km 20.500. Op het wegvak waarop de reconstructie van toepassing is, ligt het tracé van de A4 gedeeltelijk op en grenst gedeeltelijk direct aan de verharding van de huidige weg. Tussen de oude en de nieuwe as zijn geen geluidgevoelige bestemmingen aanwezig. Bovendien neemt de A4 de functie van de huidige weg over. Ingevolge artikel 1, eerste lid, van de Wet geluidhinder wordt onder reconstructie van een weg verstaan een of meer wijzigingen op of aan een aanwezige weg, ten gevolge waarvan de geluidbelasting vanwege de weg met 2 dB(A) of meer wordt verhoogd. Voor zover appellante erop wijst dat voor een reconstructie en de aanleg van een nieuwe weg verschillende geluidregimes gelden merkt de Afdeling het volgende op. Ingevolge artikel 82, eerste lid, van de Wet geluidhinder geldt met betrekking tot de aanleg van een nieuwe weg als de ten hoogste toelaatbare geluidbelasting, de zogenoemde voorkeursgrenswaarde, een waarde van 50 dB(A), tenzij een hogere waarde wordt vastgesteld. Deze hogere waarde mag ingevolge artikel 83, eerste lid, de waarde van 55 dB(A) voor woningen in buitenstedelijk gebied en 60 dB(A) in stedelijk gebied niet te boven gaan. In bepaalde situaties, omschreven in het tweede en derde lid, kunnen die waarden worden verhoogd tot 60, respectievelijk 65 dB(A). Ingevolge artikel 100, eerste en tweede lid, van de Wet geluidhinder geldt een andere ten hoogste toelaatbare geluidbelasting indien sprake is van een reconstructie. In dat geval geldt als voorkeursgrenswaarde de ter plaatse heersende geluidbelasting, tenzij een eerder vastgestelde hogere waarde lager is. Daarbij geldt dat een geluidbelasting die de waarde van 50 dB(A) niet te boven gaat in elk geval toelaatbaar is. Ingevolge artikel 100a kan een hogere waarde worden vastgesteld, welke verhoging 5 dB(A) niet te boven mag gaan. In bepaalde gevallen mag de waarde indien de heersende waarde 55 dB(A) niet te boven gaat in buitenstedelijk gebied niet hoger zijn dan 60 dB(A) en in stedelijk gebied 65 dB(A). Indien de heersende waarde 55 dB(A) te boven gaat mag de hogere waarde niet hoger worden dan 70 dB(A). In artikel 99a van de Wet geluidhinder is geregeld dat niet tot een reconstructie van een weg kan worden besloten, voordat de Minister besloten heeft tot vaststelling van een ten hoogste toelaatbare geluidbelasting, de zogenoemde saneringswaarde, voor woningen waarbij sprake is van een saneringsituatie. In de artikelen 88 tot en met 90 van de Wet geluidhinder is een regeling getroffen voor situaties waarin op 1 maart 1986 een weg aanwezig was, terwijl op dat moment binnen de zone van die weg woningen aanwezig waren waarvan de geluidbelasting hoger was dan 55 dB(A) (de saneringsituatie). In dat geval dient een saneringsprogramma te worden opgesteld ten behoeve waarvan een akoestisch onderzoek moet worden verricht. Op grond hiervan stelt de Minister de saneringswaarde vast. Deze dient de 55 dB(A) niet te boven te gaan. Hiervan kan tot het maximum van 70 dB(A) worden afgeweken in de in artikel 8 van het Saneringsbesluit geluidhinder wegverkeer genoemde gevallen. Zoals hiervoor reeds overwogen heeft verweerder sub 1 met betrekking tot de A4 voor de woningen waarvoor niet reeds eerder een saneringswaarde was vastgesteld een onderzoek doen plaatsvinden waarvan het resultaat is neergelegd in het "Akoestisch onderzoek sanering Rijksweg 4, gedeelte Bergen op Zoom-Dinteloord". In het tracébesluit is op basis van dit onderzoek aangegeven welke saneringswaarden zullen worden vastgesteld. Deze saneringswaarden en reeds eerder vastgestelde saneringswaarden gelden bij reconstructie ingevolge artikel 100, tweede lid, van de Wet geluidhinder als de voorkeursgrenswaarde, tenzij de heersende waarde lager is dan de reeds eerder vastgestelde saneringswaarde. Voor zover appellanten stellen dat het de parallelweg is die gereconstrueerd moet worden, merkt de Afdeling op dat een parallelweg thans niet aanwezig is. Overigens is gebleken dat de geluidsituatie zoals opgenomen in het tracébesluit niet slechter wordt dan in het voorstel van appellanten om de huidige weg als parallelweg te reconstrueren. Het vorenstaande in aanmerking genomen is de Afdeling van oordeel dat verweerder sub 1 terecht een deel van het tracé heeft aangemerkt als reconstructie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ddb9106cf99c87ce1c2143e89cb54a641994d98b156345b2b1a0ff0661c84de7 | shasum -a 256