Alinea 74 Raad van State 22 januari 2001

2.5.9.2. Met betrekking tot de geluidbelasting op de gevel van de woning van appellant overweegt de Afdeling het volgende. Het perceel van appellant grenst aan het tracé, terwijl de woning op circa 140 m van het tracé is gelegen. Wat betreft de wens de geluidberekening tot 2 decimalen achter de komma vast te stellen, merkt de Afdeling op dat uit het verweerschrift blijkt dat de geluidbelasting op de gevel op 1,5 m 55,7 en op 4,5 m 57,8 dB(A) bedraagt. Na afronding bedragen de waarden 56 dB(A) respectievelijk 58 dB(A). De Afdeling is niet gebleken dat het noodzakelijk is de geluidbelasting in twee decimalen achter de komma te berekenen. In verband met de hoogte van de geluidbelasting op de gevel wordt gebruik gemaakt van de door de Wet geluidhinder geboden mogelijkheid een hogere geluidwaarde vast te stellen. Wat betreft de geluidbelasting op de gevel op 7,5 m merkt de Afdeling op dat het tracébesluit hierin niet voorziet. Uit het verweerschrift blijkt dat de geluidbelasting wel is gemeten en de waarde 58,2, afgerond 58 dB(A), bedraagt. Ter zitting is door verweerder sub 1 overigens onweersproken gesteld dat op deze hoogte geen woonlaag aanwezig is. In het verweerschrift geeft verweerder sub 1 aan dat de Wet geluidhinder en het Besluit grenswaarden zones langs wegen aan gedeputeerde staten de bevoegdheid geven hogere waarden dan de grenswaarden vast te stellen als om redenen van landschappelijke, stedenbouwkundige, verkeerskundige of financiële aard afscherming niet of niet voldoende mogelijk is. Bij aanleg van een nieuwe weg is de in dit geval vast te stellen maximale waarde 60 dB(A). Uit de toelichting bij het tracébesluit is gebleken dat om te voldoen aan de voorkeursgrenswaarde van 50 dB(A) een scherm nodig is van 6 m hoogte en 1.100 m lang. Dit scherm zou dan ook dienen voor een zestal andere woningen. De kosten van een dergelijk scherm bedragen circa ƒ 1.650.000,--. In de Wet geluidhinder worden geen financiële criteria gegeven voor reconstructie en aanleg van nieuwe wegen. In de regeling Sanering Verkeerslawaai worden deze regels wel gegeven, daar is het maximale saneringsbedrag per woning gesteld op ƒ 50.000,--. Verweerder sub 1 heeft voor de afweging van maatregelen aansluiting gezocht bij deze regeling. Dit komt de Afdeling niet onjuist dan wel onredelijk voor. Indien voor een dergelijke afscherming gekozen zou zijn, zo blijkt uit het verweerschrift, zouden de kosten voor de afscherming van de woning van appellante en de overige woningen in de omgeving 4 maal zo hoog zijn als het normbedrag. Verweerder sub 1 heeft in verband hiermee om financiële redenen van afscherming afgezien. Dit komt de Afdeling niet onjuist voor. Gelet op het vorenstaande heeft verweerder sub 1 de geluidbelasting aanvaardbaar kunnen achten. Voor verweerder sub 1 bestond derhalve ook geen reden om op de eigen grond van appellante een geluidwerende voorziening te realiseren. Voorts is de Afdeling niet aannemelijk geworden dat mist tot zodanige verkeersproblemen aanleiding zal geven dat verweerder sub 1 om die reden niet tot vaststelling van het tracébesluit heeft kunnen overgaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ddb9106cf99c87ce1c2143e89cb54a641994d98b156345b2b1a0ff0661c84de7 | shasum -a 256