Alinea 27 Raad van State 10 juli 2002

2.1.1. In voormelde uitspraak van 29 mei 1997 heeft de rechtbank, voor zover thans van belang, overwogen dat volgens [appellant sub 1] een ambtenaar van de gemeente een actieve rol heeft gespeeld bij de subsidieverlening en dat [appellant sub 1] ervan uitging en ervan uit mocht gaan dat de subsidieverlening in goed overleg met die ambtenaar en aannemer De Jong tot stand was gekomen. Verder heeft zij de stelling van [appellant sub 1] dat hij meende met instemming van b&w te handelen, als onaannemelijk gepasseerd. Daarbij heeft de rechtbank mede in aanmerking genomen dat deze stelling in tegenspraak is met de eerder door hem afgelegde verklaringen, waarin hij bewuste misleiding van b&w door middel van onjuiste dan wel onvolledige informatieverstrekking heeft erkend. In deze uitspraak heeft [appellant sub 1] berust. De rechtbank behoefde dan ook, anders dan [appellant sub 1] betoogt, niet opnieuw op deze kwestie in te gaan. Het betoog van [appellant sub 1] dat de rechtbank de beslissing tot terugvordering ten onrechte ongemotiveerd heeft bekrachtigd, mist feitelijke grondslag. De rechtbank heeft overwogen dat b&w in het verweerschrift genoegzaam inzichtelijk hebben gemaakt, om welke redenen het door hen aan het ministerie van VROM te betalen bedrag verschilt van het door hen van [appellant sub 1] terug te vorderen bedrag. Het betoog dat de rechtbank heeft miskend dat de vordering is verjaard, is ongegrond. Artikel 4:57 van de Algemene wet bestuursrecht is gelet op het overgangsrecht op de terugvordering, zoals [appellant sub 1] zelf ook heeft aangegeven, niet van toepassing. Zijn betoog dat ertoe strekt dat de terugvordering niettemin is verjaard, treft geen doel, reeds omdat het besluit tot terugvordering binnen vijf jaar na het besluit tot intrekking is genomen. De rechtbank heeft het beroep van [appellant sub 1] op goede gronden ongegrond verklaard.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8e173be24d48a4cdc1d72db8f15b6bc63750ec071347748edd0fc388abfbd258 | shasum -a 256