Alinea 47 Raad van State 24 juli 2002

2.8. Het betoog van appellante dat artikel 10, tweede lid, EVRM ook zou nopen tot een minder vergaande toetsing van het voorgenomen programma slaagt evenmin. Uit de jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens - onder meer het arrest van 24 november 1993 (Lentia), NJ 1994, 559 - blijkt dat een vergunningstelsel voor televisieondernemingen aanvaardbaar is, met het oog op bij voorbeeld de rechten en behoeften van de kijker. Wel moet een dergelijk vergunningstelsel voldoen aan de vereisten van het tweede lid van artikel 10, hetgeen inhoudt dat moet worden beoordeeld of dit stelsel een wettelijke basis heeft, een legitiem doel dient en noodzakelijk is in een democratische samenleving, dat wil zeggen voldoet aan een dringende maatschappelijke behoefte en proportioneel is. Niet in geschil is dat aan de eerste twee voorwaarden is voldaan. Voorts is de Afdeling van oordeel dat het stelsel van (voorlopige) erkenningen, dat erop gericht is een pluriform en kwalitatief hoogstaand aanbod van programma’s door de publieke omroep te verzekeren (artikel 13c, eerste lid, aanhef en onder a, van de Mediawet) aan een dringende maatschappelijke behoefte beantwoordt. Wat betreft het proportionaliteitscriterium, is de Afdeling van oordeel dat niet kan worden staande gehouden dat het met de toepassing van artikel 37a, eerste lid, gediende doel op een minder ingrijpende wijze kan worden bereikt dan door de toetsing, zoals die in het kader van de weigering van de ontheffing van appellante is uitgevoerd. Een wijze van toetsing als door appellante voorgestaan, zou het stelsel kunnen ontwrichten, doordat vrijwel elke aanvrager voor een voorlopige erkenning in aanmerking zou komen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9310fc4d8f8cd8d72cde077ad990bb14e9a4054d85b49a5ed3b965b6e5424598 | shasum -a 256