Alinea 230 Raad van State 2 oktober 2002

2.26.2. De Afdeling is van oordeel dat verweerders zich terecht op het standpunt hebben gesteld dat een bestemming overeenkomstig de feitelijke situatie in strijd is met het provinciale beleid dat is gericht op het uitsluiten van nieuwe woningen in het buitengebied. Dit beleid is niet onredelijk. Niet gebleken is van bijzondere feiten of omstandigheden die een uitzondering op dit beleid rechtvaardigen. De enkele omstandigheid dat een bijgebouw reeds gedurende langere tijd als zelfstandige woning in gebruik is, kan in deze gevallen op zich geen argument zijn om af te wijken van het beleid. Daartoe neemt de Afdeling in aanmerking dat uit de stukken blijkt dat het gemeentebestuur appellanten duidelijk heeft gemaakt dat het gebruik van de bijgebouwen als woning niet, of, in het geval van [appellanten sub 5], slechts tijdelijk is toegestaan. De vraag of de bewoning van het bijgebouw van [appellant sub 21] op grond van het overgangsrecht mag worden voortgezet, kan in deze procedure niet aan de orde komen. Deze kwestie kan eerst worden beoordeeld indien het gemeentebestuur er toe zou overgaan daartegen handhavend op te treden. Gelet op het vorenstaande hebben verweerders zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat het plan in zoverre niet in strijd is met een goede ruimtelijke ordening. In hetgeen appellanten hebben aangevoerd, ziet de Afdeling geen aanleiding voor het oordeel dat het bestreden besluit anderszins is voorbereid of genomen in strijd met het recht. Hieruit volgt dat verweerders terecht goedkeuring hebben verleend aan deze planonderdelen. Dit onderdeel van de beroepen van [appellanten sub 5] en [appellant sub 12] is ongegrond. De beroepen van [appellant sub 2] en [appellant sub 21] zijn geheel ongegrond.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e60afe05a63b47abf705fb0872b0bec43ed71004b70f18e65ee9df3e5ab02e4a | shasum -a 256