Alinea 39 Raad van State 25 februari 2004

2.12. Gelet op het vorenstaande had het college, bij de beantwoording van de vraag of vrijstelling ingevolge artikel 19, derde lid, van de WRO kan worden verleend, zich niet mogen beperken tot de uitbreiding van de slaapkamer, maar daarbij ook de uitbreiding van de woning met de tuinkamer en het feit dat de woning tot op de perceelsgrens komt te staan in aanmerking moeten nemen. Aangezien het totale bouwplan aldus voorziet in een uitbreiding van de hoofdmassa van de woning die veel verder gaat dan het voormalige bestemmingsplan ‘Vaartbroek 1985’ toestaat, heeft de belangenafweging die aan de beslissing om al dan niet vrijstelling te verlenen ten grondslag is gelegd niet op grond van de juiste uitgangspunten plaatsgevonden. Omdat met het thans geldende bestemmingsplan ’Woensel Noord-Oost’ uitdrukkelijk is beoogd de bestaande situatie met de bouwmogelijkheden van het voorheen geldende bestemmingsplan ’Vaatbroek 1985’ te conserveren en om die reden bouwen in beginsel slechts toelaatbaar wordt geacht in overeenstemming met vastgestelde en goedgekeurde uitwerkingsplannen, moeten bovendien hoge eisen worden gesteld aan de motivering om met toepassing van artikel 19, derde lid, van de WRO vrijstelling te verlenen voor een bouwplan dat daarop een niet geringe inbreuk vormt. Daarbij neemt de Afdeling in aanmerking dat deze bepaling, anders dan artikel 19, eerste lid, van de WRO, niet de voorwaarde van een goede ruimtelijke onderbouwing stelt, waarin de motivering voor een dergelijke inbreuk zou kunnen worden gevonden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5a209feb5049cddbeda47e3d48619cecd518966f5f3356ee6e5d9f04e7046918 | shasum -a 256