Alinea 47 Raad van State 22 februari 2006

2.5.3. Het betoog van appellant dat de weigering van de verklaring van geen bezwaar niet bij een beslissing op bezwaar kan worden vervangen door een intrekking daarvan, slaagt evenmin. De in artikel 10, eerste lid, van de Wet vermelde voorwaarde voor intrekking komt overeen met één van de in artikel 8, tweede lid, van de Wet vermelde gronden voor weigering van een verklaring van geen bezwaar. De tweede in laatstgenoemde bepaling vermelde grond doet zich bij de toepassing van artikel 10, uit de aard van die bevoegdheid, waarvan de aanwending een concrete aanleiding vergt, in beginsel niet voor. Is aan de grond voor toepassing van beide bepalingen voldaan, dan kent de Minister bij de vervolgens te maken belangenafweging in beide gevallen meer gewicht toe aan het belang van de nationale veiligheid, dan aan het persoonlijke belang van de betrokkene. Anders dan appellant meent, maakt het voor de beoordeling door de Minister dus geen verschil of een veiligheidsonderzoek betrekking heeft op een persoon die solliciteert naar een vertrouwensfunctie of op een persoon die al jaren een vertrouwensfunctie vervult. Nu voorts in dit geval aan de weigering en de intrekking de uitkomst van hetzelfde veiligheidsonderzoek ten grondslag is gelegd, moet worden geoordeeld dat de Minister bevoegd was bij de beslissing op bezwaar de grondslag van het besluit te wijzigen van een weigering in een intrekking. Hierbij is van gewicht dat de belangen van appellant door die wijziging niet worden geschaad. Gelet hierop was ook de rechtbank bevoegd om zelf voorziend tot intrekking van de verklaring over te gaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/08fc2b7d15bad4902fda26cf44041644b50323863df0f5eaed46026e9cc52b4b | shasum -a 256