Alinea 31 Raad van State 28 februari 2007

2.7.1. Dit betoog slaagt. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen in de uitspraak van 2 april 2003 in zaak no. 200202109/1 (JB 2003/137) betekent de vaste bestuurspraktijk van een bestuursorgaan dat niet wordt opgetreden tegen de bewoning door anderen dan agrariërs van agrarische bedrijfswoningen niet dat het een bijzonder geval betreft op grond waarvan van handhavend optreden kan worden afgezien, reeds omdat die praktijk indruist tegen het ter plaatse geldende bestemmingsplan. Hierin kan, wat er zij van de uitbreidingsmogelijkheden van bestaande bedrijven, derhalve geen bijzondere omstandigheid worden gevonden om van handhavend optreden af te zien. De omstandigheid dat het college vooralsnog geen beleid heeft vastgesteld aan de hand waarvan het handhavend zal optreden tegen illegaal gebruik van agrarische bedrijfswoningen als burgerwoning, is evenmin zo'n bijzondere omstandigheid. Voorts kan het college worden gevolgd in zijn betoog dat het gemeentebestuur bij de keuze om de woning in het nieuwe bestemmingsplan, dat inmiddels is vastgesteld, uit oogpunt van woon- en leefklimaat niet als burgerwoning te bestemmen een grote mate van beoordelingsvrijheid toekomt. De rechtbank heeft het voorgaande niet onderkend en is ten onrechte tot het oordeel gekomen dat in de hiervoor genoemde omstandigheden aanknopingspunten waren om van handhaving af te zien. De beslissing op bezwaar is aldus ten onrechte door de rechtbank vernietigd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9be430ab0c919722b9e02205922d8077936e332b142a5fd1b80634197102cc89 | shasum -a 256