Alinea 23 Raad van State 25 april 2007

2.3. Met de rechtbank is de Afdeling van oordeel dat voldoende aannemelijk is geworden dat in dit geval sprake is van een schijnhuwelijk omdat het oogmerk van de echtgenoten niet is gericht op vervulling van de door de wet aan de huwelijkse staat verbonden plichten maar op het verkrijgen van toelating tot Nederland van de echtgenoot van appellante en dat het college het verzoek van appellante het huwelijk in de gemeentelijke basisadministratie te registreren, terecht heeft geweigerd. De rechtbank heeft terecht gewezen op de omstandigheid dat appellante en haar echtgenoot weinig van elkaar blijken te weten, dat de echtgenoot ook weinig weet van de kinderen van appellante en voorts dat tegenstrijdigheden voorkomen in de onafhankelijk van elkaar afgelegde verklaringen over de totstandkoming van het huwelijk en over de motieven van de echtgenoot om naar Nederland te komen. Deze tegenstrijdigheden hebben appellante en [partner] niet afdoende kunnen verklaren. Terecht heeft de rechtbank het standpunt van het college onderschreven dat aan de eerste door [partner] afgelegde verklaring ten overstaan van een medewerker van de Nederlandse ambassade in Rabat vastgehouden dient te worden en niet aan de tweede verklaring die is afgelegd in de vorm van antwoorden op vragen die de gemachtigde van appellante na het afkomen van het bestreden besluit op 12 december 2005 aan hem heeft voorgelegd. Dat [partner] in Rabat niet vrijuit heeft kunnen spreken omdat, naar appellante stelt, het gesprek onder een zekere druk is tot stand gekomen, is niet aannemelijk gemaakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5efed2099108917e31d99375d84024eeb1a16ca590ef72ed212e6218643c2fe0 | shasum -a 256