Alinea 26 Raad van State 6 juni 2007

2.3.1. Dit betoog slaagt niet. Uit de hiervoor weergegeven planvoorschriften volgt dat de rechtbank terecht heeft geoordeeld dat het maximumbebouwingspercentage van 40% geldt ten aanzien van het perceel [locatie] en niet, zoals het college betoogt, ten aanzien van het totale bestemmingsvlak, voor zover dat is gelegen binnen de op de plankaart aangegeven bouwgrens. Daartoe heeft de rechtbank terecht van belang geacht dat, zoals de Afdeling eerder heeft overwogen, onder meer bij uitspraak van 7 november 2001 in zaak no. 20003919/1 (BR 2002, 406) en de door de rechtbank genoemde uitspraak van 26 mei 2004 in zaak no. 200305777/1 (AB 2004, 250), bij de vaststelling van de omvang van het bouwperceel de actuele situatie bepalend is, waarbij in beginsel moet worden uitgegaan van kadastrale percelen. De rechtbank heeft voorts terecht overwogen dat in de in het bestemmingsplan opgenomen definitie van het begrip "bouwperceel", gesproken wordt van een aaneengesloten stuk grond, waarop krachtens het plan een "functioneel zelfstandige, bij elkaar behorende bebouwing" is toegelaten. Ter zitting van de Afdeling is bovendien gebleken dat voor de bouw van het huizenblok waar de woning [locatie] deel van uitmaakt, vrijstelling als bedoeld in artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening is verleend op basis van een conceptuitwerkingsplan, dat in de huidige verkaveling van de percelen voorzag. Gelet op het voorgaande heeft de rechtbank terecht geoordeeld dat het perceel [locatie] als bouwperceel moet worden aangemerkt en niet het gehele op de plankaart door de bouwgrens omsloten stuk grond dat een volledig huizenblok omvat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0a18bfa35bb130d0c6b5298e0fa0637d5e231f8719e30352179449f1c0da1f38 | shasum -a 256