Alinea 243 Raad van State 24 februari 2010

De Afdeling is van oordeel dat provinciale staten in het besluit tot vaststelling van de herziening Maas en Meierij noch ter zitting afdoende hebben gemotiveerd om welke redenen is afgeweken van de door hen als richtlijn gehanteerde afstand van 600 meter tot een bebouwingsconcentratie en/of verzuringgevoelig gebied en een ander uitgangspunt is gehanteerd, terwijl de herziening Maas en Meierij volgens hen is gebaseerd op dezelfde beleidskaders en feitelijke gegevens als het reconstructieplan Maas en Meierij. De enkele stelling ter zitting dat het aanpassen van de afstand een herstel is van een verschrijving om de afstandsnorm in overeenstemming te brengen met de spelregels en de uitgangspunten in de andere reconstructieplannen, acht de Afdeling in dit verband onvoldoende, aangezien niet is gebleken dat provinciale staten dit niet eerder hadden kunnen en derhalve hadden moeten aanvoeren. Overigens betwijfelt de Afdeling of de wijziging als het herstel van een kennelijke verschrijving kan worden opgevat, gelet op het feit dat de overige reconstructieplannen, met uitzondering van Beerze-Reusel, geen concrete afstandsnorm voor landbouwontwikkelingsgebieden ten opzichte van een bebouwingsconcentratie en/of verzuringsgevoelig gebied kennen en in het reconstructieplan Maas en Meierij aan intensieve veehouderijen in een landbouwontwikkelingsgebied grotere ontwikkelingsmogelijkheden worden geboden dan in de overige reconstructieplannen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dca1fd06e47246fca796504f4ead3981bc1d0d08b9595d2a6633d41d2eb451d7 | shasum -a 256