Alinea 23 Raad van State 12 januari 2011

2.1.2. Het betoog dat de rechtbank heeft miskend dat het college door zijn handelwijze jegens [appellant A] en anderen in strijd met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur heeft gehandeld, in het bijzonder met het beginsel van fair play, slaagt niet. Het stond het college vrij om op het bezwaarschrift te beslissen op het moment dat het dat heeft gedaan. De Afdeling merkt nog op dat het college daarbij beschikte over het advies van de commissie voor de bezwaarschriften en dat het op 30 juni 2009 reeds beslist had op een bezwaar in een vrijwel identieke zaak. Er was dus weinig inhoudelijk beraad over de zaak meer nodig. Nog los van de vraag of het college op 7 september 2009 redelijkerwijs had kunnen weten dat vernietiging van het vaststellingsbesluit van het bestemmingsplan "Buitengebied 1997, herziening [locatie] te [plaats], 1e herziening" aanstaande was, is in dit verband, zoals de rechtbank terecht heeft overwogen, voorts van belang dat [appellant A] en anderen hadden kunnen voorkomen dat het bouwplan aan dit bestemmingsplan zou moeten worden getoetst, door de voorzitter van de Afdeling te verzoeken een voorlopige voorziening te treffen tegen het vaststellingsbesluit van dit bestemmingsplan van 10 februari 2009. Bij gebreke daarvan moest het college zoals hiervoor onder 2.1.1. uiteengezet, het bouwplan toetsen aan dit bestemmingsplan. Overigens is ter zitting niet gebleken dat het college het vermoeden had dat vernietiging van het vaststellingbesluit van het bestemmingsplan aanstaande was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ca45aba2ee14ea96fad03ab9f3223ad1d57f419216b46e4ff543bad9df8e1fbb | shasum -a 256