Alinea 35 Raad van State 20 april 2011

2.5. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het college in redelijkheid zijn verzoek om verwijdering van bepaalde persoonsgegevens in het dossier bij de GGD heeft kunnen afwijzen. [appellant] betoogt allereerst dat het college ten onrechte nooit heeft toegelicht met welk doel zijn gegevens worden verwerkt en dat deze daarom voor correctie vatbaar zijn. Hij betoogt voorts dat de rechtbank voor de beperking van het correctierecht in dit geval ten onrechte heeft verwezen naar de uitspraak van de Afdeling van 3 februari 2010 (in zaak nr. 200903967/1/H3 ). [appellant] voert aan dat hij, anders dan de appellant in die zaak, geen andere rechtsmiddelen aan kan wenden. Het correctierecht is volgens [appellant] daarom in dit geval ook bedoeld om indrukken, beoordelingen en conclusies te verwijderen. Voor zover de uitspraak van de Afdeling het correctierecht beperkt, is dat bovendien in strijd met de richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (hierna: de Privacyrichtlijn), en met de Wbp, aldus [appellant]. Voorts betoogt [appellant] dat de rechtbank eraan voorbij is gegaan dat gegevens in het dossier onjuist zijn. Hij voert aan dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat hij aannemelijk moet maken dat de feiten die zijn opgenomen in het betrokken dossier onjuist zijn. Deze bewijslastverdeling volgt uit de Privacyrichtlijn noch de Wbp, aldus [appellant].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7cb3b6132fb1ca1435c57058abc011b9ff4ef8da82ac3850eb4d137abe41040c | shasum -a 256