Alinea 41 Raad van State 16 november 2011

De minister voert beleid ertoe strekkende dat de maximale boete van € 700,00 wordt opgelegd in het geval een werkgever de op hem rustende verplichting, bedoeld in artikel 15, eerste lid, van de Wmm, niet of onvoldoende nakomt, met dien verstande dat een boete uitsluitend wordt opgelegd als de betaalde vakantiebijslag minder bedraagt dan 8% van het minimumloon. [medewerker] heeft een bedrag van € 11,04 te weinig ontvangen aan vakantiebijslag. De boete die de minister daarop heeft gesteld bedraagt € 700,00. De onderbetaling door [appellante] wat betreft het loon van [medewerker] tot een bedrag van € 1.538,31 leidt tot een boete van € 3.000,00. De bedragen die [appellante] te weinig heeft uitbetaald aan vakantiebijslag en loon hebben geleid tot een boete waarbij deze bedragen zijn vermenigvuldigd met de factor 63 onderscheidenlijk de factor 2. Dit staat naar het oordeel van de Afdeling niet in redelijke verhouding tot elkaar. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen in haar uitspraak van 13 juli 2011 in zaak nr. 201010993/1/H3, houdt deze onevenredigheid verband met het ontbreken van iedere differentiatie in artikel 1, tweede lid, van de beleidsregels. Nu de minister op geen enkele wijze, ook niet ter zitting van de Afdeling, heeft gemotiveerd waarom het niet uitbetalen van een relatief gering bedrag aan vakantiebijslag met een relatief zeer zware sanctie wordt bestraft is de Afdeling van oordeel dat de toepassing van de beleidsregels in dit geval niet leidt tot een evenredige sanctie. De rechtbank heeft dat niet onderkend. Het betoog van [appellante] slaagt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c8aa9b6515cb79fb02b8a5ad6f799dc50b199cb06e02ac60bdfe552f011c3970 | shasum -a 256