Alinea 21 Raad van State 17 april 2012

2.1. In de eerste en de tweede grief klaagt de minister dat, samengevat weergegeven, de voorzieningenrechter ten onrechte heeft overwogen dat hij - omdat hij het ontbreken van de identiteitsdocumenten niet in het kader van artikel 31, tweede lid, aanhef en onder f, van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: de Vw 2000) maar in het kader van de positieve overtuigingskracht aan de vreemdeling heeft tegengeworpen - een verkeerd toetsingskader heeft gehanteerd. Voorts heeft de voorzieningenrechter volgens de minister ten onrechte overwogen dat hij onvoldoende heeft gemotiveerd dat het asielrelaas van de vreemdeling, met inbegrip van haar verklaringen over haar identiteit, nationaliteit en herkomst, positieve overtuigingskracht mist en daarom ongeloofwaardig is. In de toelichting op de grieven voert de minister aan dat de voorzieningenrechter er ten onrechte van uit gaat dat het niet beschikken over bepaalde documenten geen rol kan of mag spelen bij de beoordeling van de vraag of de verklaringen van de vreemdeling positieve overtuigingskracht hebben, indien het ontbreken van die documenten niet tevens toerekenbaar is geacht in het kader van artikel 31, tweede lid, aanhef en onder f, van de Vw 2000. Het oordeel van de voorzieningenrechter berust volgens de minister dan ook op een onjuiste lezing van de uitspraak van de Afdeling 24 maart 2005 in zaak nr. 200408567/1 (JV 2005/191). Volgens de minister is het, gelet op artikel 31, eerste lid, van de Vw 2000 aan de vreemdeling om de door haar aan haar aanvraag ten grondslag gelegde feiten en omstandigheden tegenover hem aannemelijk te maken. Daarin is zij, gelet op hetgeen hij in het bestreden besluit aan haar heeft tegengeworpen, niet geslaagd, aldus de minister.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d3fc3fe22e802d35b8e825453a29598b0035b3bc88216dd227b3cc08a8a58822 | shasum -a 256