Alinea 39 Raad van State 13 juni 2012

2.4. De staatssecretaris betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de brief van de minister van 18 oktober 2007 dient te worden aangemerkt als een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb. Hij voert aan dat de rechtbank eraan is voorbijgegaan dat in die brief uitdrukkelijk is vermeld dat geen sprake is van een besluit, maar van een mededeling. Voorts is ook in de brieven van de minister van 5 september 2007, 6 april 2010 en 30 augustus 2010 vermeld dat geen sprake is van een voor bezwaar en beroep vatbaar besluit. Volgens de staatssecretaris is de brief van 18 oktober 2007 niet gericht op rechtsgevolg, aangezien reeds bij de vaststelling van het isolatieprogramma GIS-3, dat op de in de Awb voorgeschreven wijze bekend is gemaakt, definitief is beslist dat de woning van [wederpartij] niet voor geluidsisolatie in aanmerking komt. De staatssecretaris voert verder aan dat het, vanuit het oogpunt van rechtsbescherming, niet nodig is om aanvullende rechtsbescherming te bieden. [wederpartij] kon bij het instellen van bezwaar en beroep tegen het isolatieprogramma aanvoeren dat de berekening van de geluidscontour niet juist is. Het aanbieden van aanvullende rechtsbescherming zou de uitvoering en afronding van het totale project GIS-3 aanzienlijk bemoeilijken, aldus de staatssecretaris.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9c0601db353df4e3baa0fde9250503c0d0a588d2683033fdfd145e52977b6c8b | shasum -a 256